چه کسی مشخص کرده‌ست که فقط عکس‌هایی با کیفیت بالا، کادر بندی مناسب و دارای سوژه‌هایِ ناب ارزشِ به اشتراک گذاشتن دارند؟

پروردگارا، پناه می‌برم به تو، از نفسی که سیر نمی‌شود، از قلبی که فروتنی نمی‌کند، از دانشی که سود نمی‌رساند، از نمازی که بالا برده نمی‌شود و از دعایی که شنیده نمی‌شود.

داشتم گرد و غبارِ افسردگی میگرفتم که یکهو، یکی رو رضا پهلوی سس ریخت.

وسط آتش‌بسِ ادامه‌دار و سفرهای عراقچی و اصرار آموزش پرورش روی برقراری امتحانات نهایی و تجمعات خیابونی و حفظ وحدت ملی و باگ‌هایِ ایتا و هشتگ‌های اینترنت مارا وصل کنیدتون من دلم نجف میخواد. برسونیدم نجف.

از فردا، سعی می‌کنم زندگی کنم.

حرمم‌ بچها، صحبتاتون رو به گوشِ امام رضا می‌رسونم🤍

من آهوام، همیشه گفتم. همیشه و همیشه و همیشه، آهویِ صحن و سرایِ تو بودم. و تو، همیشه و همیشه و همیشه پناهِ من بودی. پناهم تو تاریک‌ترین روزها. همیشه و همیشه و همیشه نجاتِ من بودی، وقت‌هایی که گیر شکارچی‌هایِ بی‌رحم این دنیا می‌افتادم. همیشه و همیشه و همیشه رفیقِ من بودی، توی تاریک‌ترین و تنها‌ترین موقعیت‌ها. واژه‌ها چقدر کم و کوچیکن، چقدر حقیر و ناچیز‌ان در برابر همیشگی‌ترینِ جهان. تو همیشه بودی. همیشه و همیشه و همیشه مراقبِ این آهویِ سر به هوا بودی. امام‌رضا، همیشه و همیشه و همیشه ضامنِ این آهوی خطاکار بمون. جز تو نداره کسی‌رو. تولدت مبارک، ضامنِ "آهوها."

چقدر تجربه‌ی بامزه‌ای واقعاً. دم گوش امام رضا میگی این یکی حرم می‌خواد، اون یکی زن می‌خواد، این دخترمون رتبه‌ی خوبِ کنکور می‌خواد، اون یکی سلامتیِ مامان و باباش رو می‌خواد، اون یکی رو، نینی میخواد. یک عده‌ی بسیار زیادی‌هم شما رو می‌خوان آقای امام رضا، تایپ کردن حرفاشون از پشت گوشی با امید به اینکه کسی کلمه‌هاشون رو دم گوشت بخونه به جونشون نمی‌شینه. شما رو میخوان، میخوان بیان و چشمشون رو بدوزن به گنبدت و اشک بریزن و تویِ دل‌هاشون حرفاشونو بهت بزنن. آقای امام رضا، به همشون زیارت خودت رو بده. لطفاً، لطفاً، لطفاً.