مثل پدرمرده‌ها زار می‌زنم، مثل یتیما گریه می‌کنم. جای یه چیزی تو قلبم خالیه.

وَ هذا يَوْمٌ فَرِحَتْ بِهِ آلُ زِيادٍ وَ آلُ مَرْوانَ

خون شهید برکت دارد، هر جا که ریخته شود هزاران شهید دیگر جوانه می‌زنند. از برکت خون شهید است که اراده زاده می‌شود. خون شهید جرقه بر باروت بغضِ انتقام‌های انباشته شده از جناح باطل می‌زند. خون شهید برکت دارد. حال فکر کن شهید، قائد یک امّت باشد؛ عجب سفره‌ی پربرکتی پهن باشد. اسفند ۴۰۴

تاریخ تکرار می‌شود. در دورانی بیش از هزار و چهارصد سال پیش، زنان بدکاره به هلهله و شادی مشغول بودند و زینب سلام الله علیه می‌گفت: ما رایت الا جمیلا در همان سو، جمعی تشنه در برابر کثرت کسانی که در لقمه‌های حرام غوطه‌ور بودند، ایستاده و بر استبداد می‌کوبیدند. امروز، امتی روزه‌دار در نزدیکای سوگ مولایشان علی عزادار علی دیگری شده و بر استبداد می‌کوبند. خداوند امام موسی صدر را رحمت کند؛ می‌فرمود: «اگر آمریکا و ابلیس در برابر هم قرار گیرند، ما جانب ابلیس را خواهیم گرفت». اکنون که شیطان در بند است، مسئولیت ما در قبال اوضاع مبرهن است. ما در این مقطع تاریخی در برابر دو راهی سرنوشت‌ساز ایستاده‌ایم: می‌توانیم مسیر حسین علیه السلام را انتخاب کنیم که هرگز با یزید بیعت نکرد، یا اینکه به راه شکم‌باره‌های مستکبر گرایش داشته باشیم. مجلس خبرگان ولی فقیه را نمی‌سازد؛ ولایت هر فقیه از اذن وصی و نبی نشأت می‌گیرد. مجلس خبرگان تنها زعیم را کشف می‌کند، کسی که در هرم فقهای صاحب ولایت، خطابی فصل دارد. در دنیای فقاهت و ولایت، نباید معطل مجلس خبرگان باشیم؛ بلکه باید به انتظار کشف زعامت بنشینیم. انتخاب با ماست؛ این سوگ می‌تواند ما را از مواجهه با ضرورت‌های جامعه بازدارد، یا اینکه قدرتی حرکتی به ما ببخشد. انتخاب ما سرنوشت را رقم می‌زند. نرگس قدسی | ۱۴۰۴

ما زنده‌ایم. زنده‌ایم، چه زنده بودنی!

دستمال می‌چرخوندم، گریه می‌کردم، گریه می‌کردیم؛ هشتاد ساله‌ها گریه می‌کردن، همگی پدر از دست دادیم. همگی پدر از دست دادیم.