از درد روی زانو افتادیم. امّا نزدیک همیم. یه ایران وایستاده، آدمهای شبیه هم از این‌همه کوه و دره می‌گذرن و هم رو یادشونه.

قیمت ما چقدره؟ شاید اگر این دلای زوار در رفته‌ی زنگار گرفته رو تاقچه‌شون، محبت و حب تو رو نداشتن پاپاسی و پشیزم نمی‌ارزیدن. امّا حالا، چقدر می‌ارزیم؟

بارون می‌باره. بارون مستجاب الدعوه‌ست. من از تنها سلاحم استفاده می‌کنم.

إذا غاب سید، قام سید...

يا أَنيسَ مَنْ لَا أَنيسَ لَهُ, خدای همدم آدمهای بی‌همدم و تنها؛ تو همدم تنهائیِ تن‌های تنهائی. نذار تن‌هامون تو تنهائی کرمِ خستگی بزنن🤍

ما انبار غم‌های روی هم انباشته شده هستیم. برای هم دعا کنیم. 🤍

مَوْلاَيَ يَا مَوْلاَيَ أَنْتَ الْغَفُورُ وَ أَنَا الْمُذْنِبُ وَ هَلْ يَرْحَمُ الْمُذْنِبَ إلاَّ الْغَفُورُ؟

تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ فِيها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ چون شب قدر شود خدای عزّ‌وجلّ جبرئیل را فرمان دهد تا در میان جمعی از فرشتگان به زمین فرود آید، و با او پرچمی سبز رنگ است، پس آن پرچم را بر پشت کعبه بکوبد. و جبرئیل ششصد بال دارد که دو بال آن را جز در شب قدر باز نکند، و در آن شب آن دو بال را بگشاید، و آن دو بال از مشرق و مغرب فراتر برود، و جبرئیل در چنین شبی فرشتگان را به اطراف عالم گسیل دارد و آنان به هر ایستاده و نشسته، و هر نمازگزار و ذکرگوئی سلام می‌کنند، و با آنان دست می‌دهند و دعای ایشان را آمین می‌گویند تا سپیده‌ی صبح سر زند. پس چون صبح بدمد جبرئیل صدا می‌زند: «ای گروه ملائکه کوچ کوچ»، گویند: «ای جبرئیل خداوند نسبت به درخواست‌های مؤمنین از امّت محمّد (صلی الله علیه و آله) چه کرده است»؟ گوید: «خدای متعال امشب به آنان نظر رحمت کرده و از آنان گذشت نموده و گناهانشان را آمرزیده است مگر چهار کس را». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «و این چهار کس: شرابخوار، و عاقّ والدین، و کسی که قطع رحم کرده، و کینه‌توز می‌باشند». پرسید: «ای رسول خدا شاحن کیست»؟ فرمود: «کینه توز»

آقای چاووشی، خیلی کارت درسته. برای دیوارنویسی و طراحی تایپو از تک تک آهنگات استفاده می‌کنم. شرفت سبز و پایدار