من هم غالبم، هم مغلوب بُعد انسان‌دوستانم بُعد غالبمه. و وجه انسان ستیزانه‌م بُعد مغلوب. الان که فکر می‌کنم من سخت می‌تونم نفرت بورزم و نفرت‌پراکنی کنم. شاید در نود و نه ممیز نود و نه صدم اوقات نفرتم از روی موقعیت هیجانی باشه نه تنفر واقعی. آدمهائی که ازشون متنفرم کمتر از تعداد انگشت یک دستم هستن حتی، شاید حتی آدم نیستن و بخش بیشتر تنفرم منحصر به ایدئولوژی‌ها باشه نه افراد. ولشکنید اصلاً. شما تا حالا غالب و مغلوب نبودید نمی‌فهمید چی می‌گم اصلاً چه می‌فهمید غالب و مغلوب چیه؟ و ما ادراک ما غالب و مغلوب

البتّه. نتیجه گاهی شگفت‌زده‌مان می‌کند. ما می‌خوابیم که فراموش کنیم ولی خواب می‌بینیم.

امّا تو می‌تونی، تو خونه‌ی من، غم‌گین باشی. فقط تو.,

نمی‌دونم کار آدمی‌زاد یه‌وقتائی انقدر بیخ پیدا می‌کنه که حتی خونه‌ی خودش هم براش خونه نیست. به آدمهائی که مهاجرت کردن فکر می‌کنم. چقدر کار براشون سخت شده و زندگی شمشیرو از رو بسته که علی رغم میل باطنی به گزینه‌ی "ترک خونه" فکر کردن. طفلی‌ها.

به نظرم تصمیم یک نفر برای رفتن، مهاجرت، یا حتی خداحافظی تصمیم آسونی نیست. از تعلقاتت به هر دلیلی خداحافظی می‌کنی و تمام زندگیت رو تو یکی دو تا چمدون می‌چپونی. ولی باز هم قلبت رو جا می‌ذاری. آدمی‌زاد، دلم برات گرفت