به هر حال آدمی‌زاد مختار به انتخاب یک نقطه امن ثابت شاید هم متغیر در دو روز زندگی‌شه(از لحاظ الدهر یومان). آقا ما رو یه تراس نجات داد.

من تحت احاطه‌ی غم هستم و هر جا که مسقف نباشه نقطه امن منه. نقطه امن یه ایران اماکن سر بازه. ولمون کنید

کام خود آخر عمر از می و معشوق بگیر.

آیسان، نوازنده‌ی سازهای کوبه‌ای، اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من، خودکار نارنجی، خودکار مشکی، امضاء، پنل یادگاری. اکّه‌هی‌ خرداد ۴۰۵

برای رهائی از توهم، شاید راه حل اینه که بفهمید که هم‌دیگه رو نمی‌فهمید. عبّاس کیارستمی.

سلام. من این‌جا یادم نمی‌آد که کی در دنیای من به ادامه پرداخته بود. ببخشید، نرگس ببخشید، هزار و چهارصد و سی و یک نفر ببخشید، یه ایران ببخشید. نمی‌دونم. به لحاظ غمبارگی برام ناراحت کننده‌ست که کسی در دنیای من به ادامه بپردازه امّا قسمت طنز ماجرا این‌جاست که یادم نیست کی به جای من به ادامه پرداخته

۱۲ ژوئن بیست بیست و چهار یه چیزی حدود دوسال و شیش روز پیش هم همچین چیزی رو گفتم. آدمی‌زاد نسیان‌گره و این تنها موهبتیه که بلاءاستثنا در فطرت همه‌ی انسان‌ها وجود داره