برای رهائی از توهم، شاید راه حل اینه که بفهمید که هم‌دیگه رو نمی‌فهمید. عبّاس کیارستمی.

سلام. من این‌جا یادم نمی‌آد که کی در دنیای من به ادامه پرداخته بود. ببخشید، نرگس ببخشید، هزار و چهارصد و سی و یک نفر ببخشید، یه ایران ببخشید. نمی‌دونم. به لحاظ غمبارگی برام ناراحت کننده‌ست که کسی در دنیای من به ادامه بپردازه امّا قسمت طنز ماجرا این‌جاست که یادم نیست کی به جای من به ادامه پرداخته

۱۲ ژوئن بیست بیست و چهار یه چیزی حدود دوسال و شیش روز پیش هم همچین چیزی رو گفتم. آدمی‌زاد نسیان‌گره و این تنها موهبتیه که بلاءاستثنا در فطرت همه‌ی انسان‌ها وجود داره

خب آقا. داشتیم تو تلگرام می‌گفتیم که ما بزرگ‌سال نیستیم. هر کسی هم که دعوی بزرگسالی کرد بی‌شک داره تلاوت می‌کنه. بزرگ‌سال‌ها درس نمی‌خونن، پول در می‌آرن. و ما فقط یک عدّه‌ی بحران زده‌ایم که لنگه نداریم. ما بحران رو زدیم یا بحران با تیپا زده ما رو؟

ما همگی ملّت فقیریم. حالا فقیر نه از جهت توانائی در امور مالی، ما ذهن‌های فقیری داریم. همه‌مون. همه‌مون. مگر خلافش ثابت شه. خلافش هم با افاضه فضل آدمها راجع به خودشون ثابت نمی‌شه. خلافش چجوری ثابت شده؟ کسی می‌دونه؟ کسی بلده؟ دو دو تا؟

چمی‌دونم. من هم اولین‌بارمه دارم زندگی می‌کنم. کوشش من بی‌چاره به جائی نرسید.

تو تراس دراز کشیدم. دقت که می‌کنم آسمون پر از ریزدونه‌های شکریه. کاش می‌تونستم صفحه آسمون رو بیارم پائین و نورو زیاد کنم. ما غم داریم؟ عجیبه که غم داریم. ما به چشم نیائیم. چی‌شد که غم داریم. مگه آدمیزاد با قد ۱۰۰ سانتی‌متر الی ۲۳۰ سانتی‌متر می‌تونه در دنیای گیگامترها غم داشته باشه؟ چه‌جوریاست.