📺 واکنش‌های گسترده به گفت‌وگوی دکتر حسن احمدیان در الجزیره در روزهای گذشته، برنامه گفت‌وگوی شبکه الجزیره و پاسخ‌های منطقی و با آرامش دکتر حسن احمدیان، استاد دانشگاه تهران، واکنش‌های بسیاری را در شبکه‌های اجتماعی عربی برانگیخته است. بر خلاف چهره های سابق که در مقابل مجریان و کارشناسان رسانه ای عرب منفعل؛ خنثی و شعاری بودند و صرفا بدلیل قابليت تکلم به زبان عربی در مدیای عربی حاضر می شدند؛ حضور این چهره جدید جریان‌ساز شده و موج توجهات كاربران عرب را به همراه داشته است. رامی عبده، رئیس فلسطینی دیدبان حقوق بشری «اروپا-مدیترانه» در مورد دکتر حسن احمدیان چنین نوشته است: 🔸 به مناسبت صحبت از دکتر حسن احمدیان، پژوهشگر ایرانی، باید گفت که هرچند به نظر من قدرت استدلال او ناشی از تکیه بر منطقی است که واقعیت آن را تأیید می‌کند- بر خلاف بسیاری از تحلیلگران دیگر - اما اشاره به این نکته نیز ضروری است که: 📌 پژوهشگران ایرانی سالانه ده‌ها هزار مقاله علمی منتشر می‌کنند و ایران از نظر تعداد مقالات منتشر شده، جزو بیست کشور برتر جهان محسوب می‌شود. 📌 در مقابل، جهان عرب در پایین‌ترین رتبه‌های تولید علم قرار دارد و کشورهای نسبتاً پیشرفته‌تر در این منطقه نیز به پژوهشگران خارجی و همکاری‌های بین‌المللی متکی هستند. 📌 در حوزه علوم انسانی نیز در جهان عرب مراکز تحقیقاتی زیادی وجود دارد، اما بسیاری از آنها فاقد استقلال هستند و تحت تأثیر ملاحظات قدرت قرار دارند، که این مسئله تولید دانش انتقادی واقعی را محدود می‌سازد https://eitaa.com/nationbranding

دونالد ترامپ تهدید به زدن زیرساخت های ایران در روز سه شنبه کرد. فردای سه شنبه چه اتفاقی خواهد افتاد؟ تحلیل قابل تاملی هست https://eitaa.com/nationbranding

🔻چه کسی پاسخگوی مثلث ناکارآمد دیپلماسی عمومی است؟ _ بخش دوم _ 🔸 در بخش اول این یادداشت به ناکارآمدی و عدم هماهنگی سه ضلع مثلث شکل دهنده برند ملی ایران یعنی وزارت امور خارجه، سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی و صدا و سیما پرداختیم. اکنون سعی داریم به این سوال پاسخ دهیم که: چرا این سه نهاد ناکارآمدند؟ 🔸حقیقت این است که هر سه نهاد یاد شده، بر اساس برداشت خود از مأموریتش عمل می‌کند. گاه شاهد موازی‌کاری هستیم، گاه شاهد تضاد در پیام‌ها و گاه شاهد خلأهای بزرگی که هیچ یک مسئولیت پر کردن آن را بر عهده نمی‌گیرند. 🔘 نبود نقشه راه: اگر از هر یک از این نهادها بپرسیم که هدف‌شان از دیپلماسی عمومی چیست، پاسخ‌های متفاوتی دریافت خواهیم کرد. این پاسخ‌ها حتی می‌تواند در رده‌های مدیریتی مختلف یک نهاد نیز متفاوت باشد. شبکه‌های برون‌مرزی، رایزنی‌های فرهنگی و سفارتخانه‌ها نمی‌دانند که قرار است چه هدفی را برای افکار عمومی مخاطبان خاص آن حوزه جغرافیایی دنبال کنند. به همین خاطر است که یک موفقیت یا شکست موردی می‌تواند کل مسیر اقدامات یک نهاد را تغییر دهد. واکنش‌ها به موفقیت حساب توییتری برخی سفارتخانه‌هایمان در زمان جنگ رمضان، مثال خوبی است: وایرال شدن توییت‌های سفارتمان در آفریقای جنوبی باعث شد تا ناگهان بسیاری از سفارتخانه‌های دیگرمان نیز شروع به انتشار توییت‌های انگلیسی با سبک طنز تقلیدی از این سفارتخانه کنند. وقتی یک موفقیت موردی موجب تحول و تغییر ناگهانی در سایر حوزه‌ها می‌شود، یعنی راهبردی وجود ندارد. سوال اصلی اینجاست که چه کسی باید نقشه راه بالادستی دیپلماسی عمومی را تدوین کند؟ چه کسانی باید برای هر حوزه جغرافیایی، زبانی، نژادی و دینی برنامه‌ریزی کنند؟ 🔘 فقدان تخصص و نیروی ماهر در حوزه دیپلماسی عمومی: حتی اگر برنامه‌ای وجود داشته باشد، چه کسی قرار است آن را اجرا کند؟ هر سه نهاد فاقد ساز و کار حرفه‌ای برای تربیت نیروی متناسب با حوزه دیپلماسی عمومی هستند و تمایلی به بهره‌گیری از کارشناسان و متخصصان بیرونی نیز ندارند. مدیران ما باید این حقیقت را بپذیرند که کار بر روی افکار عمومی یک تخصص بین‌رشته‌ای و با ابزارها و شگردهای پیچیده دایما در حال تحول است و نمی‌توان با ساز و کارهای قدیمی و نیروهای فاقد تجربه در این حوزه، نتیجه گرفت. کارشناسان و متخصصان واقعی، دست کم در سطح خرد (مثلاً افکار عمومی یک کشور خاص)، حتی در شرایط فقدان برنامه مدون، قادر به مطالعه و برنامه‌ریزی و اجرای راهکارهای اثرگذاری بر افکار عمومی هستند. 🔘 فقدان سازوکار درست برای سنجش عملکرد: گزارش‌های عملکردی که این دستگاه‌ها از خود ارائه می‌دهند، عمدتاً آماری از تعداد رویدادها، مصاحبه‌ها و برنامه‌های برگزار شده است، بدون توجه به آنکه این برنامه‌های سنتی تا چه میزان مخاطبان هدف در آن کشور را درگیر کرده و میزان تأثیرگذاری واقعی آنها چقدر بوده است. بدتر اینکه، کم‌اطلاعی و غیرمتخصص بودن مدیران دیپلماسی عمومی موجب شده تا این مدیران حتی این سوال را از خود نپرسند که چگونه ممکن است معیارهای سنجش‌شان برای تمامی کشورها و تمامی مخاطبان متنوع یکسان باشد؟! در ادامه مثالی که در خصوص تاثیر موفقیت موردی حساب توییتری سفارت‌مان در آفریقای جنوبی زدیم، می‌توان نتیجه گرفت که ظاهرا این سفارتخانه‌ها هنوز نمی‌دانند که کارکرد اصلی آن‌ها هدف قرار دادن افکار عمومی کشور میزبان‌شان است. آیا مدیران وزارت خارجه ارزیابی از میزان نفوذ تولیدات رسانه‌ای سفارتخانه‌هایشان در افکار عمومی کشور هدف‌شان دارند؟ چه میزان از واکنش‌ها به محتوای وایرال شده از آن کشورهاست؟ تولید محتوای وایرال را می‌توان از تهران هم انجام داد، آنچه وظیفه سفارتخانه‌هاست، اثرگذاری در محل است. غرق شدن در توییتر و بی‌توجهی به نیازسنجی‌های محلی می‌تواند نشانه‌ای از ناآگاهی مدیران از شیوه سنجش کارویژه واحدهای عملیاتی‌شان باشد. 🔸 وسط جنگ چه وقت این حرف‌هاست؟! احتمالا این اولین واکنش‌ها آنها که مورد انتقاد قرار می‌گیرند خواهد بود! اما جنگ دقیقاً همان زمانی است که نمی‌توانیم منتظر بمانیم و نیازمند اقدامات فوری هستیم. ❇️ در قسمت بعدی می‌کوشیم تا پیشنهاداتی برای انجام اقدامات فوری ارایه کنیم. اگر شما هم دیدگاهی در این خصوص دارید، با ما به اشتراک بگذارید. https://eitaa.com/nationbranding

زینب بهرامی پژوهشگر ایرانی در ژاپن در کانال شخصی خود در تلگرام نوشت: سی و هشت ٩ روزه که بدحالم بارها به این فکر کردم دیگه هیچ حرفی برای گفتن نمونده.. انقلابی رخ داده در درون همه ما ایرانی ها اما الان حسم فرق داره دلم میخواد منم کاری انجام بدم.. دوست دارم ویدیو بذارم اینستاگرامم به انگلیسی درمورد هرچیزی که میدونم بگم درمورد انستیتو پاستور که با کمترین امکانات و سختی فراوان بخاطر تحریم، نخبه هایی تربیت کرده بود که دانشگاه کیوتو با دوازده جایزه نوبل، بخاطر سطح مهارت و توانمندی کم نظیرشون التماس میکرد براشون.. چقدر حرص خوردم سر جهالت و حماقت اونهایی که اصلا نمیدونن سطح علمی دانشگاه های ایران کجا بود و اون مهارت بالای دانشمندان ایرانی با چه سختیها و محدودیتهایی به دست اومده.. برای پل کرج که شهردارش در پنج شش ماه گذشته هررروز مثل ذوق فرزندش که تازه راه رفتن یادگرفته باشه، هرروز عکس و فیلم میذاشت و روزشماری میکرد برای افتتاحش تا پز مهندسهاشو به دنیا بده.. داغ حرف نزدن درمورد دانشگاه ها و بیمارستانها و کلینیک های ایرانی از همه بیشتر رو قلبم سنگینی میکنه.. دوست دارم حرف بزنم درمورد دروغهایی که گفته شده برای تهدیدهای سلطنت طلبان جانی خارج از کشور که هزاران هزار ایرانی مثل من رو وادار به سکوت کردند(البته که من زیادم ساکت ننشستم و با پلیس ژاپن همکاریهای زیادی داریم انجام میدیم!) ما رو وادار به سکوت کردن که روایتی جز دروغ های احمقانه شون درمورد ایران به خارج درز نکنه. که نگیم این سلطنت طلبها مثل سگ دروغ میگن و مردم ایران از این جنگ لذت نمیبرن و شاد نیستن.. آره میخوام سهمم رو ادا کنم کاری کنم اما رسانه در اختیار دشمنه به کمک صدها هزار ربات اسراییلی به نام پهلویستها، ما ها بن میشیم محدود میشیم صدامون شنیده نمیشه بهترین راه مبارزه فقط موشکه! شیربچه های ایرانی، ما رو درجهان سربلند کردند و الان ایران محبوبترین کشور جهانه! و البته حفظ خیابونها و سهم ما جلسات تبیین و روشنگری گروهی برای ژاپنیها که خیلی با استقبال مواجه شده😉😉 امیدوارم کسی از ایران این پستم رو ببینه https://eitaa.com/nationbranding

دشمن با حمله به پل B1 کرج و تخریب آن یکی از نمادهای توسعه بومی ما را هدف گرفت. اما ما یک تمدن سازنده‌ هستیم و دوباره آن را با دست‌های خودمان خواهیم ساخت. گفتگوی دو فعال حوزه معماری و شهرسازی، از نزدیکی پل B1 کرج که با حمله آمریکا تخریب شد. https://eitaa.com/nationbranding

🔹جان وایت، نویسنده و روزنامه‌نگار اسکاتلندی: تمدنی که جبر ریاضیات را اختراع کرد، در حال حاضر با تمدنی که همبرگر را اختراع کرد، در حال نبرد است؛ این تمام چیزی است که باید بدانید https://eitaa.com/nationbranding

تصویر «ایرانِ پس از جنگ» در رسانه‌های مهمِ تحلیلی غربی 🔹 تحلیل محتوای رسانه‌های مهم آمریکایی نشان می‌دهد که در مجموع حدود ۷۱ درصد از محتوای این رسانه‌ها در خصوص ایرانِ پساجنگ به مؤلفه‌های «ارتقای جایگاه بین‌المللی» و حدود ۲۹ درصد به مؤلفه‌های «تنزل جایگاه بین‌المللی» اختصاص یافته است. 🔹در میان مؤلفه‌هایی که به ارتقای قدرت بین‌المللی ایران معتقدند، مهم‌ترین محور، ارتقا از یک قدرت منطقه‌ای به یک قدرت ژئواستراتژیک جهانی است که حدود ۲۸ درصد از کل مضامین را تشکیل می‌دهد. 🔹دومین محور مهم مثبت، ارتقای قدرت ایران به عنوان بازیگری کلیدی در رقابت شرق و غرب و کاهش انزوای دیپلماتیک، با حدود ۲۳ درصد است. 🔹سومین مؤلفه‌ای که به ارتقای جایگاه بین‌المللی ایران کمک می‌کند، نقش تعیین‌کننده ایران برای قیمت انرژی است. https://eitaa.com/nationbranding

رابرت پاپه استاد دانشگاه شیکاگو: آتش‌بس دو هفته‌ای در جنگ ایران به تازگی به اجرا درآمد. تنگه هرمز - با همکاری ایران - باز شد نه با حمله و موشک! https://eitaa.com/nationbranding

🎥 کنایه خبرنگار امنیت ملی سی‌ان‌ان به توافق آتش بس ترامپ: تنگه هرمز تا پیش از حمله آمریکا و اسرائیل بسته نبود/ آتش‌بس کنونی با به رسمیت شناختن حق کنترل ایران بر تنگه هرمز از جانب آمریکا همراه بوده است https://eitaa.com/nationbranding

📸قدردانی و تشکر عمر واکد (بازیگر مشهور مصری) از مردم ایران و موشک‌های ایرانی https://eitaa.com/nationbranding

برند ملی ایران و تنگه هرمز، دوگانه‌ای جدایی‌ناپذیر برند ملی ایران به‌عنوان قدرت برتر تأمین‌کننده امنیت پایدار در خلیج فارس، با تنگه هرمز گره خورده است؛ تنگه‌ای که نه‌تنها شاهراه انرژی جهان، بلکه نماد ایستادگی، حاکمیت و نقش سازنده ایران در نظم منطقه‌ای محسوب می‌شود. دریافت هزینه خدمات ایمنی و زیست‌محیطی در این آبراه راهبردی، نه نقض کنوانسیون‌های بین‌المللی، بلکه نمایش عینی یک دولت مسئول و هوشمند است که از منافع ملی خود دفاع می‌کند و در عین حال، عبور امن کشتی‌ها را تضمین می‌نماید. این اقدام، تصویر ایران را از یک کشور صرفاً «نظاره‌گر بر ترافیک دریایی» به «مدیری کارآمد و تأمین‌کننده نظم در حیاتی‌ترین نقطه جهان» ارتقا می‌بخشد. بنابراین، تداوم این سیاست، هم موجب تحکیم جایگاه حقوقی ایران می‌شود و هم پیام روشنی به جهان می‌دهد: «امنیت تنگه هرمز بدون نقش ایران، نه ممکن است و نه رایگان». چرا دریافت هزینه خدمات ایمنی و زیست‌محیطی در تنگه هرمز کاملاً منطقی و قانونی است ۱. تفکیک مفهومی «عوارض عبور» از «هزینه خدمات خاص» کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها (UNCLOS) در ماده ۲۶ به صراحت هرگونه عوارضی را که صرفاً به دلیل عبور کشتی از دریای سرزمینی وضع شود، ممنوع اعلام می‌کند. اما همین ماده، دریافت هزینه را در قبال «خدمات خاصی که به نفع کشتی ارائه می‌شود» مجاز می‌شمارد. ایران هرگز ادعای «عوارض عبور» نداشته، بلکه در قبال خدمات واقعی و ملموس مانند: · اسکورت نظامی برای پیشگیری از برخورد با شناورهای متخاصم یا مین‌های دریایی، · ارائه اطلاعات لحظه‌ای وضعیت ترافیک و آب‌های کم عمق، · پایش و مهار آلودگی‌های احتمالی ناشی از نشت نفت، هزینه دریافت می‌کند. این کار با روح و نص کنوانسیون کاملاً سازگار است. ۲. هزینه در برابر منفعت: اصل معاوضی بودن خدمات در هیچ نظام حقوقی جهان، ارائه خدمت الزامی و رایگان نیست. تنگه هرمز به دلیل عرض کم و تراکم بالای شناورها (نزدیک به ۲۰ درصد نفت جهان روزانه از آن عبور می‌کند)، یکی از خطرناک‌ترین آبراه‌ها محسوب می‌شود. ایران سالانه میلیون‌ها دلار صرف تأمین تجهیزات راداری، گشتی‌های دریایی، آماده‌باش نیروی دریایی و مقابله با حوادث زیست‌محیطی می‌کند. آیا منطقی است که ایران هزینه تأمین امنیت خطوط انرژی جهانی را تقبل کند، اما شرکت‌های کشتیرانی بین‌المللی که میلیاردها دلار سود می‌برند، هیچ سهمی نپردازند؟ ۳. رویه مشابه در سایر تنگه‌ها و کانال‌های جهانی در عمل، هزینه خدمات ایمنی در تنگه‌های بین‌المللی بی‌سابقه نیست: · کانال سوئز و پاناما (که البته کانال‌های مصنوعی هستند) عوارض سنگینی برای عبور دریافت می‌کنند. · تنگه مالاکا (اندونزی، مالزی، سنگاپور) نیز طرح «پرداخت هزینه کمک ناوبری» را اجرا می‌کند. · در تنگه بسفر (ترکیه)، هزینه راهنمایی و یدک‌کشی برای تانکرهای بزرگ اجباری است. ایران صرفاً دارد همان رویه عملی را که در سایر نقاط جهان پذیرفته شده، در خلیج فارس پیاده می‌کند. ۴. تضمین ثبات و جلوگیری از هرج‌ومرج در صورت عدم وجود هماهنگی و دریافت هزینه، شاهد ورود بی‌ضابطه هزاران شناور با استانداردهای ایمنی متفاوت به آبراهی حساس خواهیم بود. هزینه خدمات ایمنی در حقیقت مکانیزمی برای اولویت‌بندی و نظم‌دهی است. تجربه نشان داده که کشتی‌هایی که این هزینه را پرداخته‌اند، با سرعت بالاتر و مسیر امن‌تر از تنگه عبور کرده‌اند و حادثه‌ای برای آن‌ها ثبت نشده است. ۵. پاسخ به ادعای «اجباری بودن» هزینه برخی می‌گویند این هزینه «اجباری» است و با روح ماده ۲۶ که بر اختیاری بودن خدمات تأکید دارد، در تضاد است. اما واقعیت عملی تنگه هرمز این است که عبور از هر تنگه بین‌المللی بدون همکاری کشور ساحلی عملاً غیرممکن است. هر کشوری که می‌خواهد از تنگه عبور کند، به ناچار از خدمات بندر، اطلاعات ترافیک، ایمنی ناوبری و... استفاده می‌کند. لذا «اختیاری» بودن هزینه در مقررات تئوریک به معنای عدم نیاز به هماهنگی در دنیای واقعی نیست. ۶. جمع‌بندی: هزینه خدمات ایمنی = عمل هوشمندانه و منطبق با عرف ایران نه قانون بین‌الملل را نقض کرده، نه ادعای «مالیات بر عبور» دارد. آنچه اجرا می‌شود، دریافت بهای خدمات واقعی به نفع کشتی‌ها و محیط زیست منطقه است. در دنیایی که هزینه نفتکشی و بیمه هر روز افزایش می‌یابد، پرداخت هزینه‌ای اندک برای عبور ایمن از حساسترین نقطه جهان، نه‌تنها مشکل ندارد، بلکه انتظاری کاملاً منطقی و اقتصادی است. مخالفت برخی کشورها با این رویه، ریشه در سیاست (نه حقوق) دارد، منطق ایران کاملا اخلاقی؛ عقلانی و حرفه ای است. فعالان رسانه ای؛ دیپلماتها و پژوهشگران دانشگاهی باید در این خصوص تولید ادبیات و محتوا کرده و آن را اطلاع رسانی کنند. https://eitaa.com/nationbranding

با هم یکبار دیگه این سکانس را ببینیم: می‌دونی چی می‌بینم آقای رئیس‌جمهور؟ تا ۲۵سال آینده ذخایر نفتی آمریکا تموم می‌شه. در حالی که نیاز ما به بنزین ۴۰ درصد رشد کرده. بین ما و ذخایر جهانی نفت، دو اقیانوس فاصله است. فکر می‌کنی اون موقع هنوز متحدی خواهیم داشت؟ درصد جمعیت جهان رو داریم اما ۲۵درصد انرژی دنیا رو مصرف می‌کنیم. روسیه و چین وقتی خودشون به منابع نیاز داشته باشن، به ما کمک می‌کنن؟! ۸۰ درصد ذخایر دنیا در "اوراسیا" قرار داره؛ نفت، گاز، آب. فقط در عراق، ۱۰ درصد ذخایر نفت جهان وجود داره. ۶۰ مخزن از ۸۰ مخزن نفتی‌شون هنوز دست‌نخورده! در صحرای غربی، بیش از ۱۰۰میلیارد بشکه نفت هست. ما ۱۲۰کشور پایگاه داریم. عراق رو هم اضافه کنیم، در شریان اصلی تمدن قرار می‌گیریم؛ بین دجله و فرات، گهواره کتاب مقدس بشریت. ما این مرداب رو خشک و دوباره می‌سازیمش. اونا صاحب نفت بودند ولی ما مدیر آن خواهیم شد؛ خط لوله‌ها، مسیرهای دریایی، بازسازی... همه با منابع خودشون می سازیم برای خودمان. چنین قدرتی از عمر ما هم فراتر می‌ره، البته اگر طبق نقشه پیش بریم. کجای این نقشه ما پایگاه نداریم؟ دقیقاً همین‌جا، در قلب منطقه... ایران. چیزی که اینجا کمه، ایرانه. رگ طلایی! سومین ذخایر بزرگ نفت. ۴۰ درصد نفت جهان از تنگه هرمز می‌گذره. کنترل ایران یعنی کنترل اوراسیا و کل جهان. این یعنی یک امپراتوری واقعی بلندپروازانه‌ست.. اما این‌طوری همه رو میترسونیم. مردم عادی آمریکا به نفت فکر نمی‌کنن. باید بگیم ایرانی ها تروریستند، سلاح‌ کشتار جمعی و دموکراسی را مطرح و به ایران حمله کنیم. https://eitaa.com/nationbranding