🎙 پیام صوتی دکتر #قالیباف خطاب به #مردم #ایران @nephaar

به یاد خادم الرضا؛ سرباز مخلص سید علی، شهید رئیسی عزیز @nephaar

بامبو بر دوش، پرچم بر بام روایت آقا رحیم شهر ما اسمش رحیم است. شبیه بسم‌الله الرحمن رحیم؛ رحمان هم در رفتار، کنار نام زیبایش می‌نشست. راستش در این شب‌ها خیلی از مردان و زنانی را می‌دیدم که با تمام وجودشان در خیابان حضور دارند و دلشان می‌خواهد بهترین کار را برای وطنشان بکنند. آقا رحیم ابولقاسمیان ۶۰ ساله هم یکی از همین آدم‌هاست. توی میدان آیینی امام حسین چند پرچم خودنمایی می‌کند. یکی از آنها را آقا رحیم با خودش هر شب به میدان می‌آورد. البته خلاقانه‌تر از بقیه. اید‌‌ه‌ها معمولا به ذهن همه می‌رسد اما آدم‌های معدودی هستند که به ایده‌ها جان می‌بخشند. آقا رحیم روایت ما یک بامبوی ۸ متری و چندین متر طناب را برای عرض ارادت خودش به وطن نیاز داشت، تا هرشب پرچمی بزرگ را هنگام خواندن سرود جمهوری اسلامی ایران به اهتزار در‌آورد. به همین بهانه با او هم‌صحبت شدم. وقتی از رهبر و مردم حرف می‌زد چشمانش تر می‌شد. با یک دستمال کاغذی تمیز می‌کرد. فکر می‌کردم شاید به خاطر حساسیت فصلی است، اما اینطور نبود. وقتی حرف‌های ما به مسائل کلی‌تر رسید دیگر خبری از سرخی چشم و قطره اشک نبود. برایم تعریف کرد: «اول رفتم به مسئولین برگزاری مراسم گفتم یک میله نصب کنید، من خودم پرچم و طناب میارم و هر شب پرچم را بالا می‌کشم، اعتنایی نشد» اما این بی‌توجهی و بی‌اعتنایی مانعش نشد. دوباره پیگیر شد. یک بامبوی ۵ متری پیدا کرد. به دلش ننشست. این تعبیر به دل ننشستن مال خودش بود. با کمک همکاران و دوستانش کسی را پیدا کردند که بامبوی بزرگ‌تری داشت، یک بامبوی ۸ متری قطور. باید از نزدیک این بامبو را ببیند. آنقدر بزرگ و سنگین است که وقتی آن را روی دوشش می‌گذاشت دو سر بامبو در پس و پیشش کمتر از یک متر با زمین فاصله داشتند. بامبو روی دوش‌ آقا رحیم تلو تلو می‌خورد. انگار به خاطر اینکه خودش پایه پرچم ایران شده بود، سرمست هم شده است. به اهتزار در آوردن پرچمی به این بزرگی و بلندی تنهایی ممکن نبود. هر شب یکی از دوستان و همکارانش به کمکش می‌آیند. از او پرسیدم قطعا با این سن و سال جنگ هشت ساله را هم تجربه کردید. چه شباهت‌ و تفاوتی وجود دارد؟ گفت: اون موقع من سرباز بودم. به کردستان و غرب کشور اعزام شده بودم. می‌دانستم با کومله و عراقی‌ها می‌جنگم اما الان دشمن خودیست. دوست، آشنا معلوم نمی‌کنه. مثل ما لباس می‌پوشه، شعار می‌ده. نذری پخش می‌کنه. گفتم: معلوم هست که خیلی نگرانی. ربطی به اتفاقات دی ماه هم داره؟ گفت فضا طوری شده که نمیشه با کسی حرف زد. جوان‌ها حرف گوش نمی‌کنند. حرف‌هایش جالب بود. هم مشکل را می‌دانست هم راه حل را. اینکه گفتگو، فاصله با جوانان را کم می‌کند. گفتم: با این وضع اقتصادی از آینده نا امید نیستی؟ گفت: این هم درست میشه. تا وقتی مردم پای کار باشند، همه چیز درست میشه. در ادامه گفت‌وگو از آقا رحیم خواستم یک خاطره‌ای از دوران جنگ تحمیلی با عراق برایم تعریف کند. به بمباران یک مدرسه در مراغه اشاره کرد. به ذهنم رسید داغ مدرسه میناب برای هر ایرانی، چقدر سخت، طاقت فرسا و یادآور خاطرات تلخ گذشته است. احتمالا آقا رحیم هم نوه‌ای به سن و سال بچه‌های مدرسه میناب داشته باشد، پرسیدم چند تا بچه داری؟ یکی از همون جاهایی بود که یک لایه اشک روی چشم‌های مهربانش ایجاد شد. گفت: بچه ندارم. چهره با عشق آقا رحیم به من اجازه نمی‌داد تا بیشتر در این مورد سوال بپرسم. گفتم «جوون‌ها خیلی اهل نصیحت شنیدن نیستن ولی شما یه پندی به ما بده. گفت: احترام به پدر و مادر» فکر می‌کرد خیلی دست و پا شکسته حرف می‌زند. اما همه حرف‌هایش از توی یک دل با عشق و با تجربه بیرون می‌آمد. موقع رفتن به سختی روی پاهایش ایستاد. معلوم بود درد زانو امانش را بریده است. سوال آخرم این بود که تا کی حاضری توی خیابان بیایی؟ گفت تا وقتی که آمریکا و اسرائیل نابود شوند. آرامش به همه جامعه برگردد. تا این پرچم، همیشه در اهتزاز بماند. #سیدمحمدمهدی_عمادی، چهارشنبه روز پنجاه و چهارم جنگ؛ دوم اردیبهشت ۱۴۰۵، میدان آیینی امام حسین #ساری @smmemadi1 @nephaar

📖 متن کامل پیام حضرت آیت‌الله سیّدمجتبیٰ حسینی خامنه‌ای رهبر انقلاب اسلامی به مناسبت روز ملی خلیج فارس 📲 @rahbar_enghelab_ir

تشکر از حضور استاندار مازندران در موکب‌ها و اعلام موضع قاطع و تاکید ایشان مبنی بر وحدت، ادامه فعالیت موکب‌ها و تبعیت مطلق از رهبری جامعه، پس از انتشار آن نامه کذایی جمع‌آوری مواکب شهری! @ostendarimazandaran_ir @nephaar

🇮🇷 چه غلطای عجیب غریبی! به مناسبت ۱۰ اردیبهشت روز ملی خلیج فارس @nephaar