هر نسیمی که نصیب از گل و باران ببرد مي‌تواند خبر از مصر به کنعان ببرد آه از عشق که یک مرتبه تصمیم گرفت: يوسف از چاه درآورده به زندان ببرد واي بر تلخی فرجام رعیت پسری كه بخواهد دلی از دختر یک خان ببرد ماهرویی دل من برده و ترسم این است سرمه بر چشم کشد، زیره به کرمان ببرد دودلم اینکه بیاید من معمولی را سر و سامان بدهد یا سر و سامان ببرد مرد آنگاه که از درد به خود می‌پیچد ناگزير است لبی تا لب فنجان ببرد شعر کوتاه ولی حرف به اندازۀ کوه بايد این قائله را «آه» به پایان ببرد شب به شب قوچی از این دهکده کم خواهد شد ماده گرگی دل اگر از سگ چوپان ببرد حامد عسکری

از قشنگیای زندگی🌧✨

صبح است به خیر باد؛

🌱✨

بِبُرد از من قرار و طاقت و هوش بتِ سنگین دلِ سیمین بناگوش نگاری چابکی شِنگی کُلَه دار ظریفی مَه وشی تُرکی قباپوش ز تابِ آتشِ سودایِ عشقش به سانِ دیگ دایم می‌زنم جوش چو پیراهن شوَم آسوده خاطر گَرَش همچون قبا گیرم در آغوش اگر پوسیده گردد استخوانم نگردد مِهرت از جانم فراموش دل و دینم دل و دینم بِبُرده‌ست بَر و دوشش بَر و دوشش بَر و دوش دوایِ تو دوایِ توست حافظ لبِ نوشش لبِ نوشش لبِ نوش ،

گم شده بودم و حالا...

آغوش تو چقدر می آید به قامتم در آن به قدر پیرهن خویش راحتم می پوشمت که سخت برازنده ی منی امشب به شب نشینی خورشید دعوتم خوشوقتی صدای تو از دیدن من است من هم از آشنایی تان با سعادتم ! با خود تو را به اوج، به معراج می برم امشب اگر به خاک بریزد خجالتم ! بازار شام کن شب مان را به موی خود بگذار دیدنی بشود با تو خلوتم ! بر شانه ام گذار سرانگشت برف را کوهم ولی تمام شده استقامتم … من سیرتم همان که تو می خواستی شده لب تر کنی عوض شود این بار صورتم! جنگیدم و به گنج تو فرمانروا شدم این است از تمامی دنیا غنیمتم با من بمان که نوبت پیروزی من است چیزی نمانده است به پایان فرصتم … -علیرضا بدیع-