هدایت شده از کتاب رسان 📚
🔸به یاد علی آقا...
همزمان با چهارمین سالگرد مرحوم حجت الاسلام علی شاملو (موسس مجموعه کتابرسان) فرصتی رو فراهم کردیم تا کسانی که از آخرین روز جشنواره کتابمب که با شروع جنگ رمضان مصادف شد، جا موندن الان بتونن از این امکان استفاده کنن.
نثار روح علی آقای شاملو فاتحهای قرائت کنیم🙏🖤
🔥۲۵ درصد تخفیف + خرید قسطی
⏳فقط به مدت ۳۶ ساعت
⚠️ فرصت رو از دست ندین!
🛒 کد تخفیف: tek1404
🔗 همین حالا خرید کن!
🌐 https://ketabresan.net/bomb
یکی از آدمهایی که خیلی دوستشون دارم آقای صفوی شاملو هستن، آدمی که دغدغهی رسوندن کتاب به جای جای ایران رو داشت، به خصوص اون نقطههای به دور مانده از کتاب خوب، روستاها. اون دغدغه هم شد کتابرسانی که میشناسیمش 💫
خدا رحمتشون کنه، لطفا امشب براشون فاتحه بخونید ❤️
نادر ابراهیمی در جلد پنجم آتش بدون دود میگه عشق پیمودن راه معشوق است، نه زار زدن بر گور معشوق.
صحبت نادرخان در نفی اهمیت اشک نیست، در چهل نامهی کوتاه صحبتهای مفصلی در باب اشک دارن، نکته اینجا مهمتر بودن پیمودن راه معشوق نسبت به عزاداری یا عزاداری صِرفه.
در یک دوگانه، اجرای توصیههای آقا مهمتره یا عزاداری و اشک؟ کدوم پیمودن راه معشوقه و نشون دهندهی عاشق بودن ما؟
این روزها بیشتر کتاب بخونیم، روزی رو بدون قرائت قرآن به انتها نرسونیم، فارسی رو فارسی حرف بزنیم، در حوزهی فعالیت خودمون، هر چی که هست، بریم عالم بشیم، تاریخ بخونیم و...
هر اون چیزی که توصیهی آقا بوده و ما در مجموعهی مخاطبانش هستیم، بریم و انجامشون بدیم💫
یک چیزی هم بگم؟ من دلم خیلی میسوزه برای یکی از حرفهای آقا که پیش بعضی از ماها هنوز روی زمین مونده.
آقا از ما، مردم، در یکی از دیدارهای اخیر خواستن که از رئیس جمهور و دولت حمایت کنیم.
پس چرا ما هنوز کنایه به شخص رئیس جمهور رو میبینیم؟ منظورم نقد به عملکرد نیست، کلام یا کنایههای ناشایست به شخصه.
عشق پیمودن راه معشوق است... اگر حرف آقا هنوز پیش ما روی زمینه و انقدر اهمیت نداشته که میل و سلیقهی شخصیمون رو بروز عمومی ندیم باید بیشتر فکر کنیم، شاید ما هنوز آدمهای ولایت پذیری نشدیم و این باید برای ما خیلی ترسناک باشه، خیلی!
هدایت شده از KHAMENEI.IR
4.3M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
📢 نصیحت رهبر انقلاب به ملّت ایران:
✏️ از رئیس جمهور محترم و دولت خدمتگزار حمایت کنیم. ۱۴۰۴/۹/۶
اطلاعنگاشت
🖥 Farsi.Khamenei.ir
*آن روی دیگر آقای لاریجانی*
این متن را از روی دیدار دوساعته جذابم با فریده خانم (همسر علی آقای لاریجانی) می نویسم. دیداری که چند ماه پیش در عصری پاییزی در منزل شان اتفاق افتاد. قرار بود درباره مادرش حرف بزنیم اما در تمام طول صحبتمان «علی» از دهانش نیفتاد. می گفت: «وقتی علی خونه نیست انگار دستام بریده شده! علی که باشه همه کارهای خونه رو انجام می ده. بی آنکه من ازش خواسته باشم. خریدها رو جا به جا می کنه. سبزی و مرغ رو پاک می کنه. ظرف ها رو می شوره...» دهانم باز مانده بود که مگر می شود مردی که بیرون از خانه امنیت ملی ایران را حمل می کند، بتواند توی خانه مرغ پاک کند و ظرف بشورد؟ که بعدش فهمیدم همه اینها مال زمانی است که «علی خانه باشد...» و علی شش ماه بود که خانه نرفته بود. از جنگ دوازده روزه که دیگر اجازه نداشت زندگی معمولی داشته باشد. کسی که ابرقدرتهای دنیا برای کشتنش جایزه گذاشته بودند، مردی عاشق پیشه بود که دل جوانی داشت و منشی پخته و با طمانینه. که «از جوانی هم پخته بود.» روزی که هنوز بیست سال هم نداشته و آمده بوده خواستگاری فریده و پدر فریده راغب به این ازدواج بوده و مادر پرسیده بود: «زیادی جوان نیست موری جان؟» و مرتضای مطهری جواب داده بود: «نه باهاش حرف زدم. عقلش پیره.» و مرتضی خبر وصلت دخترش با پسر آیت الله آملی را در نوفل لوشاتو به امام داده و خوشحالی امام را دیده بود که عالم زاده ای با عالم زاده ای ازدواج کرده. البته از نظر مالی خانواده علی بالاتر از خانواده فریده بودند و زمین ها و گوسفندهای فراوانی در شمال داشتند. خانه ای هم که برای زندگی فریده و علی در نظر گرفتند آن قدر بزرگ بود که آقای مطهری مجبور شد برای جهیزیه دخترش دو دست راحتی و دوتا فرش بخرد که جاهای خالی خانه را پر کند. همان راحتی ها و فرش هایی که هنوز هم در خانه علی و فریده بودند و مبل دیگری به جز همان ها که شهید مطهری چهل سال پیش خریده بود نداشتند. عجیب هم نبود. فریده می گفت علی نه هرگز از مجلس حقوق گرفت و نه از مسئولیت های بعدیش. حقوقش سالها همان چهل میلیون تومان استاد دانشگاهی است که تازه از آن هم مقداری هر ماه به حساب بیت المال می ریزد که مدیون نباشد. می گفت این خانه را که می خریدیم پول لازم شده بودیم و دخترم پیشنهاد داد که «بابا نمی شه حقوق های معوقه تون رو از مجلس بگیرید؟» که علی قبول نکرد و گفت: «ما خیلی به این کشور بدهکاریم. من چیزی طلب ندارم.» این ها را کسی گفته بود که از اولین روزهای انقلاب لحظه ای را به آسایش نگذرانده و برای ایران دویده و زحمت کشیده بود. و در عوض بارها جفا دیده و تهمت شنیده و مورد حسادت قرار گرفته بود. فریده خانم می گفت: «بعد از اینکه در انتخابات رد صلاحیت شد، آدم های مختلف روزهای متمادی می آمدند و روی همین صندلی که شما نشسته اید می نشستند و ازش می خواستند که اعتراضی بکند. از خودش دفاع کند، چیزی بگوید، نامه سرگشاده ای، شکایتی...» همه حرف ها را با طمانینه می شنید و با احترام مهمانانش را بدرقه می کرد. در حالی که بهشان گفته بود: «ان شالله خودش درست می شود. من که نمی توانم برای نظام هزینه بتراشم.» ولی خوب بلد بود از نظام دفاع کند. شبیه گنده لات هایی که خوب رجز می خوانند و بلدند چه طوری جواب رجز حریف را بدهند که با خاک یکسان شود. اما کی باورش می شد که همین آدم پخته سیاسی در برابر بچه ها تا چه اندازه رقیق القلب بود که حتی در همان دوره ای که نباید خانه می آمد اگر چند هفته یکبار نوه هایش را نمی دید محزون و دلتنگ می شد. به همه بچه های فامیل محبت بیش از اندازه داشت و به بچه های خودش هم. با این حال پسرانش را هرگز در امور کاری اش دخالت نمی داد. مرتضا در نوجوانی صدای خوشی داشت و اذان قشنگی می داد. فریده می گفت: «هر چه رفقای علی اصرار کردند بیاید در صدا و سیما اذان بگوید که ضبط کنند قبول نکرد. آن زمان که رئیس صدا و سیما بود.» فریده می گفت: «علی در این چهل و اندی سال که از شهادت پدرم گذشته هم برایم پدر بوده و هم همسر و هم رفیق و هم استاد. طاقت ندارم ببینم یک مو از سرش کم شده.»
دیشب که خبر شهادت علی آقا را با این عبارت «علی لاریجانی تایید صلاحیت شد» خواندم، هیچ نگران خودش و حتی انقلاب نشدم. که خودش به حقش رسید و انقلاب هم گیر اشخاص نمی ماند.
اما خیلی به فریده خانم فکر کردم. به زنی که روزی پدرش مرتضی را شهید کردند و دیروز رفیق و استاد و همسرش، علی را که وقتی خانه نباشد انگار دست های فریده را بریده اند و حتی پسرش مرتضی را که صدای خوشی داشت و اذان قشنگی می گفت.
*من مطمئنم یک آه این زن می تواند آمریکا و اسرائیل را از ریشه بخشکاند* .
✍️فائضه غفارحدادی
حضرت صادق علیه السلام فرمود: هر کس هنگام نزول باران، سوره انفطار را بخواند، خداوند به تعداد قطره های باران، (گناهان وی را) می آمرزد.