ᵛᵃᶜíᵒ ᵐᵃʲᵉˢᵗᵘᵒˢᵒ-!
و خب سؤالی که حتی دربارهی انسان هم جواب کاملاً تمیزی نداره.
اگر چیزی تمام ویژگیهای قابل مشاهدهی یک احساس را داشته باشه، ولی ما هیچ راهی برای مشاهدهی تجربهی درونیش نداشته باشیم، چه چیزی لازم داریم تا بگیم اون احساس «واقعی» هست؟
ᵛᵃᶜíᵒ ᵐᵃʲᵉˢᵗᵘᵒˢᵒ-!
به نظرم سه حالت داریم: احساس واقعی → رفتار: واقعاً غمگینم، پس گریه میکنم. احساس واقعی → نقاب: واقع
ولی من چند وقت پیش ها داشتم راجب یه چیزی تحقیق میکردم به اسم فلسفه ذهن و رسیدم به دو موضوع
نگاه رفتار گرایانه و نگاه پدیدار شناختی
نگاه رفتار گرایانه می گه: احساس چیزی نیست جز الگوی رفتار
وقتی چیزی خوشحال کننده میبینی میخندی وقتی کسی رو از دست میدی گریه میکنی و ناراحت میشی و وقتی چیزی رو بدست میاری احساس موفقیت و ابراز رضایت میکنی
که تو این موضوع اگه بخوایم به ai جوری نگاه کنیم که احساس دارد عملا داره فقط احساس میکنه از نحوه پیام دادن و..
نگاه پدیدار شناختی میگه: احساس فقط رفتار نیست و یک کیفیت درونی داره که من واقعا اینو قبول دام که احساس آدم سر چشمه گرفته از ذات انسانه.
بر فرض مثال تو یه دردی داری و فقط اعلام درد میکنی ولی هیچ کسی اون حجم از اون درد و رنجی که تو میکشی رو نمیفهمه
باز هم حتی اگه ai کامل تررین شبیه سازی احساسات رو هم داشته باشه باز هم ممکنه اون قدری که باید اون رو درک نکنه و فقط وانمود کنه.
من خودم با دیدگاه دوم موافق ترم
دیدین میگن درد آدمو بی رحم میکنه؟,
بنظرم درد تا یجاییش تو رو بی رحم ٫قوی٫.. میکنه
و از یجایی به بعد فقط خسته میشی
خیلی خسته
اونقدر خسته که دیگه نمیتونی درد بکشی
شاید هم بیانم اشتباست و مقاومتی که قراره انجام بشه از همون قوی شدنست؛
بیشتر من تعریف و تفسیر خودمو گفتم.
خسته شدن.
رندوم یه کتاب رو یکم پیش برداشتم و شروع کردم به خوندن
انتظار داشتم خیلی کرینج و لوس یا اصن بچه گونه باشه
ولی بشدت ناز و پر از حس خوب بود
کوتاه بود
۱۵۰ ص بیشتر نبود و روون
واسه همین سریع تموم شد
واقعا ته کتاب خوشحال شدم.خیلی خوشحال