و نظر شخصیم اینه که اصن ظاهر ملاک درونگرایی یا برونگرایی نیست و دقیقا توی وجود و درون یه آدمه که میشه فهمید اون درونش همون بیرونشه یا نه؟
منظورم شاید یکم بد رسید
پس با یه مثال میگم
درونش رو بیرون میریزه مثل وقتی که ناراحته و ناراحتیشو برای افراد حتی نه کسی که تو ماجرا بوده میگه
و بنظرم این یه فرد برونگراست
و من نمیام چیزایی که آزارم میده و سبب ناراحتیمه و.. برای کسی بگم
و این درون خودم میمونه
و شاید این درونگرایی باشه
ᵛᵃᶜíᵒ ᵐᵃʲᵉˢᵗᵘᵒˢᵒ-!
و نظر شخصیم اینه که اصن ظاهر ملاک درونگرایی یا برونگرایی نیست و دقیقا توی وجود و درون یه آدمه که میش
اینارو الان ننوشتم و مال خیلی قبله
رفتم تو دیلی قبلی و دیدم یهو بنظرم بد نیومد و فور کردم
هدایت شده از Why am I me?
اینکه یه نفر عکس خودش رو بذاره و انقدر اصرار داشته باشه ثابت کنه من سفید پوستم و ویژگی اروپایی دارم خودش یه مسئلهست. مخصوصا وقتی طرف اروپایی بهش میگه شبیه یه پاکستانی معمولی هستی و باز هم بجای اینکه بیخیال بشه میافته دنبال اثبات اینکه نه، من شبیه شما هستم. این دیگه بحث رنگ پوست نیست بحث ذهنیته
واقعا آدم چقدر باید از هویت خودش فاصله گرفته باشه که تأیید یه اروپایی براش تبدیل بشه به مدرک ارزش؟ جالب تر اینکه همون کسی که میخواد شبیه اروپاییا حساب بشه اگر یه اروپایی بهش بگه تو شبیه ما نیستی بازم حاضر نیست واقعیت رو بپذیره. این دقیقا نشون میده نژادپرستی هنوز توی جوامع اروپایی زندهست چون معیار ارزش رو گذاشتن روی سفیدتر بودن، اروپایی تر بودن و شبیه اونا بودن. اما سؤال اصلی اینه که چرا اصلا باید بخوای شبیه کسی باشی؟ ایرانی بودن چه ایرادی داره؟ تاریخ و فرهنگ و هویت خودت رو ول کنی که یه غریبه تاییدت کنه؟ حتی اگر خودت رو هزار بار بکشی و بخوای اروپایی به نظر بیای، باز هم اگر طرف مقابل نخواد تورو از خودش حساب کنه نمیکنه. پس این همه خودفروختگی برای چیه؟ اونم در حالی که داری خودتو میکشی تا اثبات کنی من وطن پرستم
خودفروختها
بعضی وقتها دلت برای خانهای تنگ میشود که دیگر وجود ندارد؛ حتی اگر همان خانه هنوز سر جایش باشد. چون چیزی که دلتنگش هستی، آدمهای آن دوره و نسخهٔ قدیمی خودت است.