آدم باید یه نفر رو داشته باشه که عکس عجیب ابرها رو براش بفرسته و توضیح نده چرا.
به نظرم یکی از نشونههای بزرگ شدن اینه که کمتر سعی میکنی آدمارو تغییر بدی و بیشتر سعی میکنی درست انتخابشون کنی.
تمام وجودم کربلا میخواد، هوای بینالحرمین میخواد، ساعتها خیره موندن به عظمت اونجا و ساعتها دردودل ..
آدما به اندازه همه لحظاتی که "خواستن" و "نشد" پیر میشن نه به اندازه سنشون.
آدم نمیفهمه، نمیفهمه، تا وقتی که میشینه برای یکی تعریف میکنه. اونجاست که متوجه میشه چه فاجعهای رو پشت سر گذاشته.