17:17 ارسال شد 17:17 دریافت شد 17:17 خوانده شد 17:17 درحالِ تایپ این آدما >>>>>>>

تو شبیه رد اون زخمی هستی که روی دستمه، دیگه درد نمی‌کنه‌ دیگه نمی‌سوزه ولی نگاه کردن بهش منو ناراحت می‌کنه.

ونسان ونگوک در ۲۹ ژوئیه ۱۸۹۰ در سن ۳۷ سالگی در اثر شلیک اتفاقی گلوله پسرکی به شکمش زخمی شد و روز بعد در مهمان‌سرای رَوو درگذشت. ونسان آخرین احساسش را به برادر خود، تئو که پیش از مرگش بر بالین وی آمده بود این‌گونه بیان کرد: «غم برای همیشه باقی خواهد ماند.»

خدا بگم ..... اسپویل شد برام

تو ناشناس پرسیدن که چرا هیچکس اینجا پیام نمیده و کم فعالیت میکنید؟! خب همه درگیر درس و مدرسه ان، شما هم درک کنید دیگه

من دست آدمی که منو تو اعصبانیتم تحمل میکنه رو میبوسم واقعاً.

هر موقع آخر جمله ام نقطه گذاشتم، حالم خوب نیست.

قلب های زیبا شکسته میشن؛ دقیقا همونطور که گل های زیبا چیده میشن.

اه، هر لحظه میخوام برم، ولی نمیتونم از گوشی دل بکنم متاسفانه

آدم با هر‌ کسی میتونه بگه و بخنده ولی ، فقط به یه نفر میتونه بگه‌ دارم نابود میشم بغلم کن .

اگر صد سال هم بگذرد باز هم برای از دست دادن صمیمیت بینمان دلم می‌سوزد:)