یکی از باورهای زیبای ما ایرانیان اینه که عقیده داریم روانشناس‌ها خودشون دیوونه‌ان.

من نمیفهمم چرا وقتی تو خونه‌ام همه چی اوکیه ولی همینکه پامو از خونه میزارم بیرون عین قحطی زده ها گشنه‌م میشه:/

‏یکی از چیزایی که هیچوقت نمی‌تونم قبول کنم ترجیح دادن دیگران به منه. یعنی شما یک‌بار بقیه رو به من ترجیح بدی من تا ابد تنهایی رو بهت ترجیح میدم.

‏قهر کردن فرآیند عجیبیه، هرچی تایم بیشتری ازش میگذره شدت بیشتری پیدا میکنه و بعد از یه مدت آشتی تقریبا غیرممکن میشه.

از نشونه‌های احساسِ امنیت در حضور یک‌نفر، پرحرف شدنه.

بیاید شات بازی و اینجور چیزااا

لازم نیست بگی دوست دارم، برام کتاب بخر خودم میفهمم.

آخرین بی احترامی اش آنقدر شدید بود که دیگر خاطراتش هیچ ارزشی نداشت

همه میگن میخوایم آدمای سمی زندگیمون رو کنار بزاریم ولی هیچکس نمیگه میخوام روی خودم کار کنم و آدم بهتری باشم، همه به شکل نارسیستی تصور میکنن بهترینن اطرافیانشون مقصر و گناهکارن شاید خودمون آدم سمی بقیه باشیم روی خودمون کار کنیم.

‌‌‌

‏از تموم چیزهایی که به موقعش اتفاق نمی‌افتن،خستم.