یه قسمتی از بزرگسالی اونجاست که میفهمی زندگی منتظرت نمیمونه.
بعد هر شکست باید خودت تیکههات رو از زمین جمع کنی و با زخمهات ادامه بدی، تو مسیر که حرکت کنی کم کم دوباره ترمیم میشی!
زندگی با هر اتفاقی در جریانه پس تو هم باید ادامه بدی.
آرومم چون میدونم چیزی که برای منه، منو گم نمیکنه و چیزی که برای من نبوده هیچوقت توی زندگیم نمیمونه.
آدم نهایتا یکی دو بار خودشو ثابت میکنه، دفعه سوم میذاره هر جور دوست دارید فکر کنید.
هرگز احساس نکردم کسی واقعاً دوستم داره و حامی منه. این رنج همیشه گوشه ذهن و قلبم جا داره و باعث میشه تا آخر عمر احساس بیپناهی کنم.
کی گفته درد آدم رو قوی میکنه؟ درد آدم رو بیحس میکنه، روح آدم رو میکشه، ذوق آدم رو کور میکنه، قلب آدم رو سنگ میکنه، آدم رو پیر میکنه.