مامانم روی کاناپه نشسته است و کتاب میخواند. عاشق کتاب خواندن است که دقیقاً همان چیزی بود که پدرم را وحشی میکرد. "دوست داری بیشتر با کتاب‌هات وقت بگذرونی تا با من" فکر نمی‌کنم این حرفش حقیقت داشته باشد، اما اگر بود هم چه کسی میتوانست مادرم را سرزنش کند؟

ای کاش میتوانستم به او بگویم و او هم میتوانست درکم کند و به من می‌گفت که بعدش دقیقاً باید چه‌کار کنم. قبلاً چنین رفاقتی با‌هم داشتیم.. رفاقتی که او برای من هر‌کاری انجام میداد اما با اینکه او کاملاً برایم هرکاری می‌کرد حالا دیگر با هم دوست نیستیم.

اطرافم پر از آدم بود اما همیشه احساس تنهایی میکردم. احساس میکردم به آنجا تعلق ندارم.

"متوجه نیستی که حتی تجربه های بدهم فایده و هدفی دارن؟"

عاشق اینم که تیکه‌های کتابی که دوست دارم رو به اشتراک بذارم اما گاهی اوقات حس میکنم کار کسل کننده‌ایه و کمتر کسی ممکنه اون‌هارو بخونه :(

همیشه تو زندگیم کمبود وجود دوست واقعی حس میشه و همیشه فکرمیکنم که قراره بلاخره یه روزی بهش برسم،این درحالیه که من در آستانه ۱۷ سالگی‌ام و نمیدونم چجوری میتونم از این به بعد دوست پیدا کنم.

تنهایی خوش گذروندنو یاد بگیر.

از آدمایی که چیزایی که براشون تعریف میکنی رو یادشون میمونه خوشم میاد.

‌ 🔴رهبر انقلاب: به هر صورت ما از دشمن غرامت خواهیم گرفت و اگر امتناع کند به اندازه‌ای که تشخیص بدهیم از اموالش برخواهیم داشت و اگر آنهم مقدور نباشد به همان اندازه از اموالش را نابود خواهیم کرد. @Farsna

بعد از راهپیمایی روز قدس چی میچسبه؟ قطعا خواب💘

دنیا وقتی زمان بزرگ شدن من رسید:💥🔥🧨💣