از دار دنیا یک "تو" برایم کافی بود؛

بنی آدم کارشون شده دار زدن قلبای هم‌دیگه با غرورشون.

اصن مهم نیست از کجا نبودی حتی اصن مهم نیست چقدر نبودی و حتی مهم نیست تقصیر کدوممون بود که نبودی؛ از وقتی نبودی دیگه هیچی مهم نبوده...

همیشه عشق یه تفنگه که سرش سمتِ خود آدمه! فقط جای راحت خلاص کردنت؛زجر کُشِت میکنه...

تنها چیزی که هیچ وقت تغییر نمیکنه قلبای ساده و مهربونه؛ اونا حتی از سنگم که بشن، فقط می‌شَن قلب سنگیهِ مهربونی که دیگه کسی لایق اون نورِ مخفیه درونش نیست.

عاجزم از توضیح دادن

عاجز کردند مرا از حتی شرح زندگیم!

همه ی ماهی هایش را صید کردند، اقیانوسی که آغوشش را برای همه باز کرد...

هر وقت خواستی بگی همه ی وجودته، مثل مولانا که برای شمس می‌خوند بگو: اندر دل من درون و بیرون همه اوست اندر تن من،جان و رگ و خون همه اوست اینجای چگونه کفر و ایمان گنجد بی چون باشد،وجود من،چُن همه اوست

-

:))))))))))).

یه روز روان پزشکش بهش گفت :چاره ی تو اون مَردیه که انگار توی میدون شهر همه رو میخندونه، نشده کسی از اونجا پیشم بیادو خنده به لب نداشته باشه. اشک هایش سرازیر شد،آخر خود او آن مَرد توی میدان شهر بود... 《The history of Charlie Chaplin》