_

:)+

___

انگار زندگی سنگین ترین پُتکشو کوبیده تو سرم.

دقیقا اونجاییم که خدا با خودش میگه نگذریم عجب جون سختی خلق کردما.

:)

هر از گاهی میان دعواهای ذهن و قلبم، فرصتی میابمو به تو فکر می‌کنم:)

هر وقت خواستی بفهمی دنیا چقدر پَسته یاد اون درخت هزار ساله ای بیوفت که یه تبر قطعش کرد؛ همون تبری که یه روزی یکی از شاخه هاش بود..!

توی زندگی هر آدمی ، یکی وجود داره که وقتی برای بار اول میبینیش . یه حس خیلی آروم و خاصی میگیری برای بار دوم و سوم که اون حسو میگیری دوپامین بیشتری توی خونت ترشح میشه، و بدن انسان هم، که خیلی سریع به یه حالت خاص عادت میکنه. عادت میکنه به اون حس خوب و عجیب و همش دلش میخواد دوپامین بیشتری ترشح کنه تا تو اون حسو تجربه کنی . ولی نمیتونه ، چون محرکش یه جسم خارجیه. پس ترغیب میکنه خودشو به رفتن پیش اون، تا اون حس خوبو بگیره . اینطوری میشه که آدم به یه چیزی یا یه کسی بدون مصرفش معتاد میشه . منتها دقیقا با عملکردی مثل عملکرد مواد مخدر. این میشه که معتاد میشی. یا به معنی دقیقش وابستگی شکل میگیره.