- جز گریه بر او که دلم تضمین ندارد؛...

یا ام‌الاَدب، ام‌الوفا، ام البنین...؛

صد مُرده شد زنده؛ این اعتقاد ماست... تنها با یک گوشه نگاهِ مادرِ عباس [علیه‌السلام]

خیلی یهویی دلم بدجور تنگ شد...

شب های هجر را گذراندیم و زنده ایم ، ما را به سخت جانی خود این گمان نبود ؛

دو گروه از مردان هیچگاه به زندگیِ عادی برنخواهند گشت... آنان که به جنگ رفته‌اند، و آنان که عاشق شده‌اند وای به حال مردی که عاشق شده و به جنگ رفته است..

[ مَحشره گودال؛ به شام رسیدیم، با دستِ بسته بینِ ازدِحام رسیدیم. کجاست ابالفضل؟ که ما دیگه به مجلسِ حرام رسیدیم. ]

حالا منمُ، کوه غممُ، درمان اباعبدالله.. ... این که دل بی قرار عباس (علیه‌السلام) است، کار دل نیست، کار عباس است... هرکه پروردگار عباس است، اوست تنها خدا، خداراشکر... ... این که لطفت نکرده تا حالا، درد مارا دوا خداراشکر...

هرکس که بر سرش زده با عشق سر کند باید هوای داشتن دردسر کند... باید هر آنکسی که در پی وصل می‌رود تا مرز سوختن بتواند خطر کند؛