سمیه عالمی نویسنده ی کتاب باغ های معلق است.
کتاب ،زندگی هفت زن سوری در جنگ با داعش را روایت می کند.
در برنامه ی دیدار با نویسنده ،یکی از برنامه های حلقه کتاب، صحبت هایی شد که من هنوز توی ذهنم مرور می کنم .
چیزی که خیلی از خانواده های ایرانی فراموش کردند !
"ایشان گفتند ،با اینکه اسرائیل این همه به ما آسیب زده باز مردم آنقدرها حس دشمنی و نفرت ندارند !
لبنان و سوریه بیشتر از ایران که سردمدار جبهه ی مقاومت است این حس دشمنی و نفرت را دارند."
تو ی گروه روایت در مورد هر کاری که می توانیم برای لبنان بکنیم صحبت بود.
حتما یکی از کارها همین ایجاد نفرت و دشمنی است.
آقای امیری (استاد نثر) از 《به دو دلیل مهشید امیر شاهی》 حرف زدند .
آدمی که انقلابی نیست ولی در مورد اسرائیل مقاله ای (اکتبر ۲۰۲۳)محکم نوشته است.
بخشی از مقاله :
اسرائیل دشمن ایران است – دشمن زادگاه ما و خاک پدران ما که تک تک ما پاسدار و پرستارش هستیم 》
خیلی وقت هست که به" قوی بودن" فکر می کنم.
"قوی بودن "در مقابل حوادث !
از همان صبحی که فهمیدم حاج قاسم را زدند .
غمی که به دلم نشست و بعد شادی عین الاسد و بعد غم هواپیمای اوکراین.
روزگاری که مدام بالا و پایین می شویم!
شهادت سید حسن نصرالله دلم را تاریک و سرد کرده بود.
غم ورود اسرائیل به لبنان هم رویش.
دیشب طنین الله اکبر، از بام پیچ خورد و رسید تا طبقه ی پایین و پخش شد توی اتاق هامان .
الله اکبر های پشت سرهم و بلند به جانمان نشست.
الله اکبرهایی که از بُن جان بود.
تلویزیون را روشن کردم و همراه بچه ها با بهت نگاه کردیم .
شادی و ترس و غم به هم آغشته دلمان را پر کرد .
از ته دل اسم امام زمان(عج) را صدا زدم .
بچه ها و همسرم همه مان جلوی تلویزیون ایستاده بودیم و به موشک ها نگاه می کردیم.
موشک هایی که تیز راه باز می کردند و در یک لحظه زمین را به آتش می کشیدند.
از تو ماشین ،ماشین های دیگر را دید می زنم.
چشم تو چشم می شوم.
با نگاه با هم حرف می زنیم :تو هم می ری اونجا که ما می ریم!"
و ثانیه ای بعد خنده ای رد وبدل می کنیم.