#بیعت_خیابانی #شلوغه_شلوغ #جمکران

بنا بود بعد از عیادت عمه فاطمه برویم جمکران برای بیعت. باید یک روز در میان برویم و برایش خاطره بگوییم. آنقدر که مغز بیدار شود. آنقدر که بفهمد دو ماه است روی تخت است و سه دخترش بی تاب آمدنش هستند. هر بار هم یک نفر از دوست و اقوام بدون هماهنگی آمده بیمارستان. این بار هم همینطور. لا جرم ملاقات دلچسبی نشد. حرفها ماند سر دلمان. هم از عیادت شانس نیاوردیم و هم دیر رسیدیم جمکران. حرم تا حرم را بسته بودند. مسیرمان دو برابر شد. تا وارد خیابان روبروی مسجد جمکران شدیم، ترافیک شوکه مان کرد. ماشین ها کیپ هم ایستاده بودند. خیابانی که حتی شب های چهارشنبه روان بود. یادآور نیمه شعبان توی اوج شلوغی. اکثر ماشین ها با پرچم ایران خودنمایی می کردند. عکس رهبر جدیدمان هم روی بیشتر ماشین ها بود. توی بیابان های اطراف جاده ماشین پارک کرده بودند تا پیاده بروند، بی خیال ترافیک. البته جای پارک هم دغدغه ای بود برای خودش. فکرش را کردیم که ما هم بزنیم توی بیابان. اما مسیر طولانی می شد و ما هم با زبان روزه داشتیم غش می کردیم. دومین روز پشت هم که سحر خواب مانده بودیم. ترافیک، خسته کننده نبود. پرچم ها توی باد می رقصیدند. عکس و نوشته های روی ماشین ها را می خواندیم و به سرنشین ها دزدکی نگاه می کردیم. چهره ها امیدوار و سرحال. تصمیم گرفتیم به بیعت ماشینی اکتفا کنیم و از یک جایی گریز بزنیم و برگردیم خانه. اما بچه ها با ما راه نیامدند. پلیس همه جا ایستاده بود تا خدای ناکرده ما این وسط برای پارک ماشین تقلب نکنیم. هر جا که به نظرمان می آمد مسیر فوق العاده ای است تحت نظر پلیس بود. ماشین را در فاصله ی دوری از مسجد پارک کردیم. همه جا پر ماشین بود و ما پشت آخرین ماشین پارک شده ایستادیم. لای ماشین ها پر آدم بود که برمی گشتند. بچه ها پرچم به دست خلاف جمعیت می رفتند. معصومه پرچم را کج و معوج می گرفت. چند بار تذکر دادم این حرکتت چشم یک نفر را در می آورد. اما دریغ از اثر بر این دختر! سر آخر برای پیشگیری از مداخله ی پلیس در امور پرچم داری یک کتک نرم حواله اش کردم. همین شد که معصومه یک فاصله ی ده متری را با من رعایت می کرد. از خانمی که پرچم ایران دستش بود و شوهرش بچه بغل جلوتر از او می رفت‌، پرسیدم مراسم تمام شده. گفت، نه هنوز برنامه ادامه دارد. هر چه جلوتر می رفتیم بیشتر توی ترافیک آدم و ماشین گیر می کردیم. اکثر ماشین ها مداحی حیدر حیدر یا صهیون را هم کوک کرده بودند. مداحی که بیشتر بچه ها را تحریک به تکان تکان پرچم می کرد. از دور معصومه را می‌دیدم که پرچم را صاف دست گرفته. به این نتیجه رسیدم که گِل فرزندم کمی لگد می طلبد. باد می کوبید توی صورتمان. علاوه بر انرژی راه رفتن باید جلوی باد هم مقاومت می کردیم. قیافه ی ترگل ورگل بچه ها پژمرده شده بود و هنوز مسجد ازمان خیلی دور بود. تصمیم گرفتم نظر مردود شده ام را دوباره مطرح کنم. ندا دادیم که معصومه برگردد. سماجت می کرد و ابرو بالا می انداخت. اما در آخر با اشاره ی کتک من برگشت. این باربدون مقاومت، پذیرفتن و ما هم افتادیم توی مسیر موافق رودخانه ی آدم ها. از لای ماشین ها رد می شدیم. معصومه کنار پدرش راه می رفت. تصمیم گرفتم اذیتش نکنم و خودم کمی از او فاصله بگیرم. کمی هم عذاب وجدان گرفتم. خیلی کم. خانمی از توی ماشین سمند تعارفم کرد که هرجا می روید برسانمتان. همسرش پشت فرمان بود. تشکر کردم و گفتم ماشین ما یک فرسخ آن طرف تر پارک است. جلوتر که می رفتم تعارف یک پرایدی را هم به یک خانم مسن دیدم. آن طرف خیابان یک روحانی و چند نفر کنارش با بلند گو سوار وانت چیزهایی می گفتن که هیچش را نفهمیدیم. به نظرم روشنگری در مورد رهبر جدیدمان بود. صدا پاره پاره از لای جمعیت می آمد. رسیدم به ماشین و نشستم توی ماشین بدون نگاه به معصومه. بدجوری دلم می خواست دختر لجبازم را مورد لطف قرار دهم. اما ترسیدم اثر تربیتی ام به باد فنا برود! #روزنوشت #بیعت_جمکران

امشب زیاد بگو علی، عوض تمام لب های خاموش... #التماس_دعا

صبح کردم در حالیکه صدای انفجار و لرزیدن شیشه ها را شنیدم. سعی کردم خودم را با بالاترین سطح ایمان تصور کنم. خالی از هر نوع ترسی و بدون ذره ای تعلق! خیلی سعی کردم ولی ضربان قلبم نگذاشت.هنوز به آن مقام رفیع نرسیده ام. شروع کردم به ذکر گفتن تا قلبم از جایش نزند بیرون. کانال ها را رصد کردم و یک زمانِ حیفی را حرام کانال ها کردم. بعد نشستم به نوشتن. هر روز را می نویسم. نصف روزنویس هر روزم مربوط به عمه هست و احوالش. کمی روز نویسم تلخ می شود. نوشته ام را توی کانال‌خصوصی بله می گذارم. کانال خصوصی ام در بله با داشتن دو عضو، نُه تا ویو خورده. معلوم است چند نفر پیام ها را خوانده اند. حرام شان باد! چگونگی اش را نمی دانم هنوز هم همان دو عضو است. هدفم از ایجاد کانال، گذاشتن روز نوشت چله و روزنوشت سی روزه ی بچه های شیراز بود. دفترچه یاداشتی برای خودم. قبل خواب آنقدر فکرم مشغول نُه عدد ویو بود که خواب دیدم ایتا به طور شگفت انگیزی قابلیت دار شده! فعلا در ایتا در شرایط جنگی، هر چه پیام می گذارم یک ویو می خورد! توی خوابم ویو ها فراوان، دیدگاه موجود و استیکر ها هم مثل 🗿 بود که نمی دانم چیست. مجسمه ی کله در نمی دانم کجا آباد. با همین قیافه ی سنگی، می خندید، می گریست و سایر شکلک ها. هر چند، این شکلک برای ترساندن بهتر است و لا غیر. البته که خنده اش وحشتناک تر است. ایتاست دیگر، هیچی از آن بعید نیست! از دستم در رفته امروز روز چند جنگ است. #روزنوشت #روزقدس.

انفجار صبح بیشتر مصمم کرد بروم وسط میدان. برایم مثل رجز می ماند و باید پاسخ داده می شد. ترس امری طبیعی ست. دفاع نکردن از حریم خود، غیر طبیعی ست! من ترسیدم و جگر گوشه هایم را برداشتم و رفتم وسط میدان. بدون همسر، که در شهر دیگری بود. مثل همان سرباز جان برکف. حتما می ترسد. مگر می شود آدم از جانش نترسد. اما چیزهایی هستند که خیلی مهم اند. آنقدر مهم که می شود ترس را آن عقب ها جا گذاشت. شرف و وطن چیزی نیست که بشود از آن گذشت حتی اگر قیمتش جان باشد.

این شب ها، هر جا می روم یک مادر یا خواهری برای خودم پیدا می کنم. امشب با مامان طیبه خانم هم کلام شدم. دست ها و پاهاش زخم بود ولی آمده بود جلوی مسجد مصطفی خمینی. زخم از سر نوعی بیماری. روی صندلی نارنجی نشسته بود. مثل اینکه من دختر خواهرش باشم. بدون هیچ مقدمه ای پرسید کجا ها رفته ام و بعد شروع کرد از خاطرات زمان شاه گفت. اینکه آن موقعه ها چقدر جان داشت و چه کارها نکرده. حسرت می خورد که روزها خانه می‌ماند و مثل شب ها نمی تواند بیرون بزند. جسمش اجازه نمی داد و شب را واجب تر می دید. مسجد را نگاه می کرد و می گفت: شوهرم اوستای بنّای مسجد بود. با اهل محل مسجد را ساختن》 می پرسد از کجا آمده ام بعد آدرس خانه اش را می دهد. خاطره پشت خاطره برایم می گوید. از یک دانه دخترش طیبه بین شش تا پسر. از راهپیمایی ها. از انقلاب. از پسرش که امضا داده بود تا برود جنگ و از خدا خواسته بود مادرِ شهید نشود. پسرش هنوز هم به جانش غر می زند که این چه دعایی بود مادر! چهره اش من را یاد زن دایی اکرم می اندازد. ابروهای کشیده و صورت سفید چین خورده. با این فرق که صورتش کشیده اس. چادر مشکی اش، از این چادر مشکی خانگی هاست. پر از خال های کوچک سفید، که سیاهی بر‌ آن غالب است. حاج آقا هم یک کت شلوار چند ساله پوشیده و گاهی نگاهش می کند. بیشتر شبیه مراقبت دورادور. از سر محبت. تمام حرف هایش با پس زمینه ی مداحی به جانم می نشیند. #روزنوشت #روز۱۷جنگ.

《انی لا اری الموت الا سعاده و الحیاة مع الظالمین الا برما》 هر چقدر راهپیمایی چهارشنبه سوری کیفم را کوک کرده بود، شنیدن خبر شهادت آقای لاریجانی، هر چه زده بودم را پراند! اولین تصویری که از این شهید توی ذهنم آمد روزی بود که توی حرم بهشان توهین شد. آن‌روز، توی قم‌ بعضی ها خوشحال بودند از این کار. می گفتند، حقش بود. اصلا آن فرد کفش بدست الان کجاست و چه حالی دارد؟ یا کسانی که به او مرحبا گفتند، کجایند و چه می کنند؟ آن روز من چطور بودم؟ چه کردم؟ چه گفتم؟ زیاد یادم نیست. فقط یادم هست که حرف سَرش زیاد بود. ای کاش نوشته ای از آن روز داشتم تا خودم را بهتر بشناسم. امروز دلم می خواهد محکم بگویم من آن روز جزء این گروه نبودم. اما مطمئن نیستم! حکایت همان که آدم را برق بگیرد، جَو نگیرد! جو که آدم را بگیرد، تشخیصش خراب می شود. نمی دانم من را هم جو گرفته بود یا نه! گاهی آدم های اطراف با حرف هایشان، جو می دهند و آدم مستعد، جو گیر می شود. آدمی که ظرف عقلش تهی ست و بیشتر با حرف دیگران پر می شود. برای آرامش روانم شک بین این دو را می گذارم سر جو گیر نشدن و بعد استغفار می کنم. سر جنگ دوازده روزه که پای حرفهایش نشستم و چند بار گوش دادم چه می گوید، شناخت اندکی پیدا کردم. یا همین جنگ که حرف هایش را شنیدم. مسلط و آرام بود. با طمأنینه و بدون احساسات حرفش را می زد. برای من حالاتشان حسرت برانگیز بود. چون خودم از این حالات دورم. عجول و پر هیجانم. دیشب خواستیم برویم حرم. به پاس این هم سال زحمتش و عذر خواهی آن روزها. من که بلد نبودم و عقلم هم نمی رسید. اما می ترسیدم من هم تایید کرده باشم. نشد برویم. شرایط مان جور نشد. از تلویزیون سیل جمعیت را می دیدم. همان جایی که تحقیر و توهین شده بود، تابوت پرچم پیچ شده اش تکریم می شد. #روزنوشت #روز۱۹جنگ.

این چند شب، بارها از ما تقاضای پرچم شده است. شاید فکر می کنند چون شش تا پرچم داریم حتما یکی اش زیادی و سربار است! شبِ قبل، کنار موکبِ خیابان سمیه، خانم مانتویی ازمان پرچم خواست: یکی از پرچماتونو میدید به پسرم؟》 شب قبل ترش جلوی مسجد یک خانم روبند زده: جایی پرچم میدن؟》 امشب هم یک پژویی مشکی در حین حرکت چسباند به ماشینمان. آقایی هم سنِ پدرم، با اشاره ی دست گفت: یکیش رو بدید ما!» حتی یک موتوری هم دستش را دراز کرد تا ما توی رودروایسی پرچم را پیشکش کنیم. با مقاومت به همه شان گفتیم پرچم ها در تصاحب اطفال اند! هر شش پرچم ما صاحاب دارند و مثل تفنگ، ناموسِ صاحبش هستند. ابزار اساسی این شب ها. بدون پرچم که نمی شود بیرون رفت! ما این روزها سربازیم و صلاح مان پرچم. حتی صدیقه کوچولویِ عمه، پرچم اختصاصی دارد. بعدش هم، ما وقت گذاشتیم. چند مغازه سر زدیم تا پرچم تهیه کنیم. روزهای اول که این قدر فراوانی نبود. چند مغازه سر زدیم تا این شش تا را تکمیل کنیم. هر جا می رسیدیم، می گفتند: تموم شده》 حالا که هر روز بزم پرچم گردانی پر رونق تر می شود، از ما تقاضای پرچم می کنند. عزیز‌من همه اش مال ماست! این شب ها شاهد جشنواره ی پرچم و پرچم گردانی هستیم. پرچم گردانی روی موتور، کنار خیابان، روی پنجره ی ماشین، توی سقف باز شده ی ماشین . ماشین ها مزین هستند به سایزهای مختلف پرچم. از همین پرچم بزرگ ها به ابعاد خود ماشین از پنجره انداخته اند بیرون. ماشین ها با نظم و ترتیب پشت هم قطار شده اند و پرچم ها در باد می رقصند. کارناوالی بپاست. انگار پیشاپیش جشن پیروزی گرفته ایم. گلزار شهدا، کنار چایی به مردم پرچم می داد. پرچم ها کوچک تر از پرچم ما بود. با اینکه پرچم های بزرگی داشتیم اما عشق پرچم، رهایمان نکرد. همه بچه ها مجدد پرچم گرفتند. بعدش عذاب وجدان گرفتیم. نیت کردیم انفاق شان کنیم تا بارمان سبک شود. امشب، هر کس پرچم بخواهد ما در خدمتیم! #روزنوشت #روز۲۰جنگ

من خودم رو آروم می کنم با این حرف شما: که همه ی ما رو ندیده، دوست داشتید و حالا هم دعامون می کنید! #اللهم_عجل_لولیک_الفرج #به_وقت_دلتنگی

من اینجا نوشتم و گاهی خیلی بَد نوشتم! طوری که رفتم و پاکش کردم. به قیافه ی تک تک تون فکر کردم و بعد خجالت کشیدم. دلم می خواد سال جدیدی، بعد یکسال و خورده ای نوشتن از عزیزانی که اینجا هستند، خالصانه تشکر کنم. رفقای قدیمی که با حوصله نشستند و مشوقم بودن برای نوشتن، دمتون گرم. عزیزای جدید هم که فهمیدن اینجا چه خبر هست ولی صبوری کردن،دم شما هم گرم. من می نویسم که روزی به درد بخورم. من خیلی به دولت آقای جهان، حضرت مهدی(عج) فکر می کنم. به اینکه، خیلی دور نیست آمدنشون. منی که الان دوست دارم تو این جنگ، پیش خدا به چشم بیام می نویسم برای اون روز. می نویسم که گره هام باز بشه. بارها بعد نوشتن، فهمیدم چقدر ریا کارم! چقدر این حرف با من فاصله داره! و چرا این حرف توی ذهنم اومده! مطرح کردنش باعث شده بیشتر فکر کنم. این خجالت از نوشته های منتشر شده ام، من رو به یاد قیامتم می اندازه. اونجا به معنای واقعی عقایدمون منتشر میشه. به خودم فکر می کنم، اینکه درست هستم یا نه! خدا رو شکر بر این روزی. خلاصه که: بچه ها تشکر! #عید_فطر_نوروزی_مبارک

🌱 زن و شوهر افغان با فرزندشان روی موتور نشسته اند. پرچم افغانستان و پرچم ایران توی دستشان ، توی باد، به هم می پیچند. 🌱آمبولانس ساعت ده شب از کنارمان می گذرد. پرچم ایران از پنجره ی آمبولانس بیرون زده و توی باد تکان می خورد. 🌱 صندوق عقبِ سمندِ در حرکت باز است. سه دختر بچه، توی صندوق عقب پرچم تکان می دهند. 🌱 موکب بحرینی ها نزدیک میدان روح الله، چای می دهد، همراه با نوحه ی عربی. 🌱 پسر جوان پرچم عراقی دارد. کیفِ دوشی اش مزین به تصویر ابومهدی است. کنار بسیجی می ایستد و با هم پرچم ایران را رو به دوربین باز می کنند. یک طرفش دست پسر عراقی، یک طرفش دست بسیجی ایرانی. 🌱هر شب کنار پرچم ایران، دست بچه هایم پرچم لبیک یا حسین با آرم حشد الشبی است. یادگار اربعین کربلا، همراه پرچم حزب الله. #روزهای_جنگ