می خواستم پرچم یا پیکسلی یا حداقل نوشته ای برای فلسطین آماده کنم . تردید در آمدن، نگذاشت تمرکز داشته باشم. دیدن پرچم فلسطین توی راه کربلا ،عذاب وجدانم را کم کرد. آدمهای خوش ذوقی که یادشان نرفته و یاد ما هم می اندازند که دعا کنید .

توی بلوار، پرچمی تلفیقی از عراق و فلسطین دیده می شد . توی طی مسیر متوجه شدم هر چند صد متر این پرچم را زدند.

ذکر فلسطین

تشنه ی پرچم بودم . حتی به چندتایی پرچم فروش که توی مسیر بود سر زدم. ترکیبی از پرچم عراق و فلسطین و ایران دست یک آقای ایرانی دیده بودم ولی کار خود ایرانی ها بود و این طرح اینجا نبود . بیشتر پرچم عراق بود و عکسهای منسوب به اهل بیت. توی مسیر چند ایرانی این نوشته را روی کیف و چادر می زدند. جلو رفتم خواستم بگیرم که گفتند بگذارید وصل کنیم. مرد میانسالی بود با سنجاق روی کیفم وصل کرد.

-مامان پاشو پاشو بریم ! دیر میشه ها اینجوری که ما میریم فردای اربعین کربلا می‌رسیم نمیاید من رفتم آ اصلا من با بابا میرم اَه #دختر_غرغرو راه افتادیم گرمه گرم

لر بود .لباس بلند مخمل با دامن چین چین به تن داشت. اهل چهار محال بختیاری بود. عصایش را تکیه داده بود به دیوار و روی صندلی منتظر آماده شدن همشهری هایش بود. صورتش پر از چروک بود. رگهای سبز دستانش متورم دیده می شد. رفتم جلو سلام دادم . گفتم :حاج خانوم خوبید ؟اذیت نیستید تو گرما ؟ با ماشین اومدین یا پیاده؟ به هم کاروانیش نگاه کرد و لبخند زد:ها پیاده اومدم چشمانم داشت از حدقه بیرون می زد .گفتم :از نجف؟ _ها بغلش کردم و گونه اش را بوسیدم. -ماشاءالله حاج خانوم .خدا قوت .سلامت کربلا برسید. همت داشت و مشتاق بود. معلوم بود آدم کار سخت است . روز اول پیاده روی داشتم جان می دادم . آنقدر که دست و پایم کوفته بود . ولی حالا رفته رفته دارم عادت می کنم . دوست دارم راهم را بروم وکسی هم جلویم را نگیرد . دنده ی پنج ماشین شدم اگر سرعت گیری اعم از نک ونال طفلان و خستگی مامان نباشد راه را خوب می روم. هر ستون که می گذرد من یک ستون نزدیک ترم.