👈🏻 دلیل این اتفاق، تضاد بین دو زبان مختلف در مغز ماست: زبان احساس و زبان منطق.
🧠 ۱. تلهی حل مسئله (The Problem-Solving Trap):
بسیاری از افراد (معمولاً وقتی میخواهند کمک کنند) بلافاصله به سراغ بخش منطقی مغز میروند تا راه حل پیدا کنند.🔎
آنها فکر میکنند با ارائه راهکار، دارند بارِ سنگینِ طرف مقابل را سبک میکنند. اما در واقعیت، آنها دارند "پیام عاطفی" را نادیده میگیرند.🥀
❤️🩹 ۲. بحران در بخش هیجانی (Emotional Flooding):
وقتی فردی مثل سارا احساس میکند شنیده نمیشود، سیستم عصبی او وارد حالت "بحران" میشود. در این حالت، او به شدت به «اعتباربخشی» نیاز دارد؛ یعنی بهجای اینکه به او بگویید « اینکه چیزی نیست» یا « تو حساس شدی» ، نیاز دارد بشنود که « میفهمم واقعا دردناکه که اینطور حس کنی».🫂
این فرد وقتی به جای اعتباربخشی، با تحلیل و منطق روبرو میشود، مغز او این پیام را دریافت میکند که «احساسات تو بیارزش و اشتباه هستند.» و این یعنی شروعِ انفجار هیجانی!💥
۳. تفاوت هدف:
- هدفِ فردِ احساسی در آن لحظه: «دیده شدن و درک شدن» است.🥰
- هدفِ فردِ منطقی در آن لحظه: «اصلاح وضعیت و رفع مشکل» است.🧐
این تفاوت، باعث میشود که شما در دو فرکانس کاملاً متفاوت صحبت کنید. یکی میخواهد درک شود و دیگری میخواهد اوضاع درست شود شود.
🔹 برای این اختلاف فرکانس، راهحلی وجود دارد ⁉️
_نویسنده: زینب عبدالهزاده | زوج درمانگر و روانشناس بالینی خانواده_
[سایت مرکز نورا] | [ایتا] | [بله] | [ارتباط با ادمین]
🎢برای اینکه در لحظات حساس، به جای دیوار ساختن، پل بسازید، این دو تکنیک را تمرین کنید:
۱. برای فردِ احساسی ( کسی که نیاز به شنیده شدن دارد):
👈🏻 تکنیک « ازپیش خبر دادنِ نیاز» (Pre-emptive Request)
🪧 قبل از اینکه شروع به صحبت کنید، نقشه راه را به همسرتان بدهید. اگر میدانید او تمایل دارد راه حل بدهد، از قبل مسیر را اصلاح کنید.
✅ مثلا: «میدونی عزیزم... من امروز روز خیلی سختی داشتم. الان فقط نیاز دارم که یکم حرف بزنم و حس کنم کنارمی. فعلاً دنبال راه حل نیستم، فقط میخوام شنیده بشم.»🛋
با این کار، شما مغز منطقی همسرتان را از حالت "جستجوگرِ راهکار" به حالت "شنوندهی همدل" تغییر میدهید.🫶🏻
۲. برای فردِ منطقی ( کسی که میخواهد کمک کند):
👈🏻 تکنیک «سوالِ طلایی» (The Golden Question)
قبل از اینکه هرگونه تحلیل یا راهکاری ارائه دهید، یک لحظه مکث کنید و از او بپرسید چه چیزی نیاز دارد.🤌🏻
✅ مثلا: «فهمیدم که چقدر امروز سخت بوده... بهم بگو الان نیاز داری که با هم براش راه حل پیدا کنیم، یا فقط میخوای که کنارت باشم و به حرفات گوش بدم؟»☕️
✨ این سوال، از تبدیل شدنِ یک گفتگوی ساده به یک طوفان عاطفی و درگیری بین زوجین جلوگیری میکند.
یادتان باشد: هدف از این اقدامات، فرار از بحث نیست؛ هدف این است که در لحظات بحرانی، به جای "جنگیدن"، "اتصال" برقرار کنید. ❤️
اگر فکر میکنید این مسئله در زندگی زوجی شما شایعه، این پست رو برای همسرتون بفرستید تا با هم این دو تکنیک رو تمرین کنید! 📩
_نویسنده: زینب عبدالهزاده | زوج درمانگر و روانشناس بالینی خانواده_
آدینههای خانوادگی نورا 🏡
👩🏻🦼 هفتهی گذشته از خانوادهای سخن گفتیم که یکی از اعضای آن به یک بیماری مزمن مبتلاست. گفتیم وقتی بیماری مزمن وارد یک خانواده میشود، نقشها جابهجا میشوند🤷🏻؛ بچهها زودتر بزرگ میشوند🙇🏻♀، والدین از «زوج بودن» به یک «تیم پرستاری» میرسند👨🏻⚕👩🏻⚕.
دراینجا یک نفر از بیماری رنج میبرد، اما همه از تحملِ عواقب آن رنج میکشند🥀.
❓حالا سؤال این است: آیا راهی هست که بتوان این رنجِ مشترک را کم کرد؟ پاسخ کوتاه: بله. اما نیاز به آگاهی و تصمیم دارد، نه فقط تحمل کردن. 🌱
امروز با ما همراه باشید تا در اینباره یاد بگیریم. 📜
مرکز روانشناسی نورا 🌱
اگر یکی از اعضای خانوادهی شما دچار بیماری مزمن است و این مسئله، خانواده را با چالش مواجه کرده، میتوانید برای تغییر و اصلاح وضعیت خانواده از این نکات استفاده کنید👇🏻
۱. برای «پرستاری کردن» و «خانواده بودن» زمانی جدا بگذارید. 🕐
اگر تمام گفتوگوهای خانه حول داروها، نوبت دکتر و آزمایشات بچرخد، رابطهها کمکم به یک «جلسهی درمانی» تبدیل میشوند.💊
تصمیم بگیرید روزی نیمساعت — مثلاً سرِ شام — هیچکس دربارهی بیماری حرف نزند. همین نیمساعتِ کوچک، رابطهها را زنده نگه میدارد.🍽
۲. کودکِ نادیدهگرفتهشده را ببینید. 🙇🏻
بچهها درچنین شرایطی یاد میگیرند «مشکلساز نباشند» و از دیدهها محو شوند.
⏰ برای هرکدام روزی ۱۰ دقیقه زمان اختصاصی بگذارید؛ فقط برای خودش، بدون صحبت از خواهر یا برادر بیمار. این کار کوچک، اثر بزرگی دارد.
۳. بار مراقبت را بین همه تقسیم کنید. 🤝
فهرستی از کارهای مراقبتی بنویسید و آن را عادلانه بین اعضا پخش کنید. مراقبتِ تیمی، هم بیمار را بهتر حمایت میکند، هم فرسودگی را کم.
۴. به خودِ مراقب هم رسیدگی کنید. 🧠
به یاد داشته باشید که از لیوان خالی نمیتوان آب ریخت. مراقب برای اینکه بهتر بتواند به بیمار محبت و رسیدگی کند نیاز دارد اول حال خودش خوب باشد! خواب، غذا، کمی تنهایی و حتی یک پیادهروی کوتاه، سوختِ ادامه دادن است؛ مراقب اصلی نباید این سوخت را از خود دریغ کند.🍺
۵. با خودِ بیمار گفتوگوی صادقانه داشته باشید. 💬
در خانوادههای با بیمار بلندمدت، یک قانون نانوشته وجود دارد که به اعضا میگوید «دربارهی بیماری حرف نزنید! دربارهی هیجانات وابسته به بیماری هم همینطور!». اما این سکوت، رنجها را بیشتر میکند. بیمار احساس گناه میکند و آن را پنهان میکند، مراقب خستگیاش را پنهان میکند، و کمکم همه در نقش «خوب بازی کردن» گیر میافتند.🎭
اگر فضا برای گفتنِ احساساتِ سخت مثل احساس گناه، خشم، ترس، خستگی باز باشد، همه سبکتر میشوند.
۶. کمک بیرونی را رد نکنید. 🦽
مشاوره، گروههای حمایتی، یا کمک اقوام میتواند بار خانواده را کمی سبک کند. تنهایی مراقبت کردن، فرسودگی و رنج شما را بیشتر میکند. سعی کنید از اطرافیانتان درخواست کمک کنید.📞
_نویسنده: زینب عبدالهزاده | زوج درمانگر و روانشناس بالینی خانواده_
[سایت مرکز نورا] | [ایتا] | [بله] | [ارتباط با ادمین]
⚠️ و چند باورِ اشتباه که باید کنار بگذاریم:
❌ «من قوی هستم، میتونم از پس همهی کارها بربیام، پس نیازی به کمک ندارم.»
❌ «اگر استراحت کنم، یعنی مراقب خوبی برای عزیزِ بیمارم نیستم.»
❌ «بچهی دیگر خودش میفهمد و بزرگ میشود.»
❌ «بیماری فقط مشکلِ بیمار است. ما فقط باید تحمل کنیم تا تمام شود.»
🛋 کاهش رنج مشترک، نه با معجزه، بلکه با همین تصمیمهای کوچکِ روزانه اتفاق میافتد. خانوادهای که در آن همه دیده شوند، تابِ بیماری را بسیار بیشتر دارد.
_نویسنده: زینب عبدالهزاده | زوج درمانگر و روانشناس بالینی خانواده_
[سایت مرکز نورا] | [ایتا] | [بله] | [ارتباط با ادمین]
📅 به جای «لیست کارها»، از «بلوکهای زمانی» استفاده کن!
شما هم لیست بلندی از کارها مینویسید (To-Do List) اما در پایان روز میبینید کلی از اونها انجام نشده و فقط استرس گرفتید؟ 😐🫣
مشکل لیستها اینه که به ما نمیگن «چه زمانی» وقت انجام اون کار رو داریم.
راه حل؟ تکنیک Time Blocking
در این روش، شما به جای نوشتن لیست، تقویم یا ساعتتون رو به بلوکهای زمانی تقسیم میکنید:
🔹 ساعت ۸ تا ۱۰: بلوکِ «تمرکز عمیق» (مثلاً مطالعه یا گزارش کاری)
🔹 ساعت ۱۰ تا ۱۰:۳۰: بلوکِ «ارتباطات» (پاسخ به پیامها و ایمیلها)
🔹 ساعت ۱۱ تا ۱۲: بلوکِ «ورزش یا استراحت»
با این کار، شما برای هر فعالیت یک خونه در روزتون میسازید و دیگه نمیپرسید «الان باید چه کار کنم؟» یا «وقتم کجا رفت؟».
💡 نکته مهم: حتماً بین بلوکها ۱۰-۱۵ دقیقه فاصله بگذارید تا مغزتون فرصت جابهجایی بین کارها را داشته باشه.
_نویسنده: نیلوفر دینمحمدی | دکترای تخصصی روانشناسی و روانشناس بالینی خانواده، کودک و نوجوان_
[سایت مرکز نورا] | [ایتا] | [بله] | [ارتباط با ادمین]
یکشنبههای آگاه نورا🌱
✨
جسارت، در کلمات نیست؛ در قامت است! 🚶♀️✨
آیا تا به حال دیدهای کسی وارد اتاقی شود و بدون اینکه کلمهای حرف بزند، همه متوجه اعتمادبهنفس او شوند؟😎
زبان بدن ، فریادی است که بدون صدا زده میشود. وقتی شانههایت افتاده است یا دستانت را گره زدهای، در واقع به دنیا میگویی: «من میترسم» یا «من اینجا اضافی هستم». اما وقتی ستون فقراتت راست است و نگاهت آرام و مستقیم، تو در حال ارسال یک پیام هستی: «من پذیرفته شدهام و ارزشمند هستم،من با اعتماد به نفس هستم».
یک تمرین ساده برای امروز:🌿
همین حالا شانههایت را عقب بده، نفسی عمیق بکش و لبخند کوچکی بزن. بدنت به مغزت پیام میدهد که «همه چیز امن است». وقتی بدن تو تغییر میکند، احساساتت هم تغییر میکنند.
📌 برای یادگیری مهارتهای ارتباطی، عضو کانال نورا شو.
_نویسنده: فاطمه درزی | دکترای تخصصی روانشناسی و روانشناس بالینی خانواده، کودک و نوجوان_
[سایت مرکز نورا] | [ایتا] | [بله] | [ارتباط با ادمین]