من همهٔ را به آغوش گرفتم، هیچکس آرامش آغوش تو را نداشت .

چشمانت مرا می‌کُشد .

خودت جهانم را پر تلاطم میکنی و خودت مرا آرام میکنی، غیر این است که من مجنون شده ام ؟

عاشق‌تر میشوم و بیشتر از دستت میدهم؛ از دستت میدهم و عاشق‌تر میشوم .

وقتی دوباره یادت میاد، این بودنش همیشگی نیست و باید دست بکشی ازش =(

خب چرا آخه؟ نه احساسش تموم میشه، نه برای همیشه میمونه. من چیکار کنم اخه.:)

دیگه ته وجودمه، یکمِ دیگه سختی باشه من تموم میشم.

-

وقتی کسی میگه تو بهم گفتی دوسم داری یا پیشم میمونی: من قبلا چه دروغای شاخ داری میگفتم..

تو بغلت فشارم دادی باز- تا بری که دیگه برنگردی؟..

لحظه ای که مرور میشه حس آغوشت، حس میکنم وجودمو تو بغلت جا گذاشتم .

به صورت بقیهٔ آدما نگاه میکنم و دنبال یک آدمی میگردم که بتونه جای تورو پر کنه، یکی که بعدش لازم نباشه هر شب یادت بیوفتم اما هرچقدر میگردم کسی نیست. انگار توی جهان من فقط عاشق یک نفر بودم اونم تو و هیچ جایگزینی توی قلب من، جای تورو نمیتونست بگیره.. اشکالی نداره من با عشق تو زنده ام؛ و با همین عشق خواهم مرد. - اگر سوال شد وفای زندگانی‌ام به چه بود، پاسخ تو خواهی بود -