دوباره فیلمی که منو خیلی زیاد تحت تاثیر خودش قرار داد! من اینو مطمئنم که روحم بعد از ۱۷ / ۱۸ سالگی، همونجا زندانی شده و هرچقدر تلاش کنه نمیتونه بیرون بیاد. البته من اسمش رو زندان نمیذارم. چون کاملا راضی و خوشحالم. این فیلم هم یکی دیگه از فیلم هایی بود که باعث می‌شد بیشتر یادم بیاد ۱۷ ساله بودن چه شکلی بود. درسته که با حسرت و چشمای خیس به این بچه ها نگاه میکنم اما مطمئنم که ۱۷ سالگی خوبی داشتم. منم یه ۱۷ ساله کله‌شق بودم و خاطره های بد و خوبی که راجع به اون دوران وجود داره رو خیلی دوست دارم. چارلی واقعا واقعا واقعا منو یاد خودم مینداخت. مخصوصا وقتی باید دستش رو توی کلاس بلند میکرد (: بنظرم هر درونگرایی باید این فیلم رو یکبار ببینه. تقریبا پارسال که کتابش رو خوندم دلم میخواست فیلمش هم زودتر ببینم اما بالاخره امروز فرصت شد. ۱۴۰۵/۰۲/۱۴

The perks of being a wallflower

تشنه ی دیدن ادیتِ سریالایی ام که این مدت دیدم.

مثل قعطی زده های آفریقایی وقتی نت بین الملل وصل بشه میخوام حمله کنم به تیک تاک و تا میتونم از فیلم هایی که این مدت دیدم ادیت ببینم. مسمسمسمشمص

Materialists ^*^

اگر روزی از روزها به تلگرام وصل شدین، خوشحال میشم اونجا هم کنارم باشین.🌷 https://t.me/noteofmahi

دارم کامنتایی که تو فلیکس دراما گذاشته بودم رو میخونم. عجیببببب اما واقعی! من واقعا نمیخوام کیدراما تو زندگیم نباشه. واقعا نمیخوام. خدایا بهم برگردون این بچه رو ، مثل قبل.