_

من دقت کردم ، آدم بخاطر آدمی که رفته ناراحت نمیشه . بابت اون حسی که می‌دونه دیگه قرار نیست تجربه‌اش کنه ناراحت میشه .

متاسفم ، موقع گریه کردن از چشمم افتادی .

هر جایی از زندگیم ، الویت اولم بودن و هستن .. اما من همیشه ، برعکس بودم براشون ! .

دلم میخواد یکی ُ داشته باشم ، بشینه کنارم بهم بگه : خب جآنِ‌دلم ! بگو چیشده که انقد آشفته ای ؟ چرا زیر چشات گود افتاده ؟ چرا شبا اتقد دیر میخوابی ؟ کی بهت حرف ِ بدی زده ؟ کی طردت کرده ؟ کی اذیتت کرده ؟ کی دلت ُ شکونده ؟ اصن میدونی گیریم به مو رسیده ، پاره‌ هم شده . مگه من این اینجا چیکاره‌ام بچه ؟ باهم گره‌ش میزنیم. ولی.. همش باید خودم اینا رو به خودم بگم ، همش خودم واسه خودم نامه بنویسم ، همش با خودم ، تو خودم ، حرف بزنم . و این، درد ناک ترین زخم دنیاست. همینه که میگن یه زخم جز برای صاحبش برا کس دیگه‌ای درد نداره ...((: صرفا‌دلی‌و‌فاقدِ‌مخاطب.

*

حیف که راه چاره‌ای پیدا نکردم ، اگه بود دستت رو میگرفتم و از اجبارها ، قوی بودن‌ها فرار میکردیم .

شکرگذاری‌ برای‌آدمای ِخوب زندگیت‌فراموش نشه * : ) .

توصیف ِاخلاقی ِمن :

‌خیلی وقتا هم وضیعت میز و اتاقت نتیجه وضیعت ذهن و روانته .

اگر میتوانی بمانی ، بمان ..

حق 🤌 :