پای کاریم، ولی دیده نمی شیم❌ خیلی از گروه ها، جوون ها، کشاورزها و تولیدکننده ها هستن که سال هاست دارن کار می کنن، یاد می گیرن، تجربه جمع میکنن، اما برای بازار، برای مسئولین ، برای ساختارها انگار نامرئی هستن❗ امروز میخوایم درباره همین درد حرف بزنیم؛ جایی توی کارت این حس رو داشتی که: ما پای کاریم، ولی کسی ما رو جدی نمیگیره؟ 🆔 @obooracc

🔻خیلی از کشاورزها، تولیدکننده‌ها و مغازه‌دارها، سال‌هاست «تک و تنها» کار می‌کنن. هر کی برای خودش می‌کاره، برای خودش می‌خره، برای خودش می‌فروشه، برای خودش با مشکلات می‌جنگه. ظاهرش شاید استقلال باشه، اما در عمل، خیلی وقت‌ها یعنی «ضعف جلوی بازار و واسطه‌ها». ۱. وقتی تنها کار می‌کنیم، چه اتفاقی می‌افته؟ الف) قدرت چانه‌زنی پایین یک کشاورز تنها، وقتی محصولش رو می‌خواد بفروشه، باید با چند تا خریدار محدود سر و کله بزنه. محصولش کمه، مجبور می‌شه با هر قیمتی که می‌گن کنار بیاد؛ چون نه وقت داره منتظر بمونه، نه جایگزین زیادی جلوی روشه. در عوض، اگر چند کشاورز کنار هم باشن، و محصول‌شون رو با هم عرضه کنن، هم حجم‌شون جذاب‌تره، هم قدرت چانه‌زنی‌شون بالاتر می‌ره. ب) هزینه‌های بالا، سهم‌سهمی روی دوش هر نفر وقتی تنها کار می‌کنیم، هر هزینه‌ای – از حمل‌ونقل و بسته‌بندی تا انبار و تبلیغ – می‌افته فقط روی دوش خودمون. ولی وقتی چند نفر کنار هم باشن، می‌تونن خیلی از هزینه‌ها رو مشترک کنن: خرید نهاده و مواد اولیه اجاره انبار حتی راننده و ماشین بار و این یعنی، قیمت تمام‌شده محصول، برای هر نفر کمتر می‌شه. @obooracc

🔻ج) تنها بودن یعنی تنها تصمیم گرفتن تو کار اقتصادی، تصمیم‌ها همیشه ساده نیست؛ از انتخاب نوع محصول و زمان فروش، تا ورود به بازار جدید. کسی که تنهاست، مجبور می‌شه همه چیز رو خودش حدس بزند و تصمیم بگیرد. اما وقتی چند نفر هم‌فکر کنار هم باشن، تجربه‌ها جمع می‌شه، خطاها کمتر می‌شه، و تصمیم‌ها دقیق‌تر می‌شن. د) در برابر بحران‌ها، تنهایی یعنی ضربه‌پذیری بیشتر یک اتفاق ساده – مثل خرابی محصول، تغییر ناگهانی قیمت، یا بسته شدن یک مسیر فروش – می‌تونه کار یک نفر رو از هم بپاشه. اما اگر چند نفر کنار هم باشن، می‌تونن با هم از بحران عبور کنن؛ یکی کمک نقدی می‌کنه، یکی مشتری معرفی می‌کنه، یکی تجربه‌اش رو می‌گذاره وسط. @obooracc

🔻۲. چند مثال ساده از «تنهایی» که به ضرر ماست: کشاورزی که کود و بذر را تنها و خُرد، از مغازه‌ی محلی می‌خرد، در حالی‌که اگر چند نفر می‌شدن، می‌توانستند مستقیم‌تر و ارزان‌تر بخرند. – مغازه‌داری که تنها تبلیغ می‌کند و تنها تخفیف می‌دهد، در حالی‌که اگر چند مغازه‌ مرتبط، یک کمپین ساده مشترک اجرا می‌کردند، هم دیده‌شدن‌شان بیشتر می‌شد، هم هزینه‌ها تقسیم می‌شد. – تولیدکننده‌ای که تنها در بازار شهر بزرگ جنس می‌فرستد، با هزینه‌ی باربری و ریسک خراب‌شدن محصول، در حالی‌که اگر چند تولیدکننده با هم می‌فرستادند، هم هزینه‌ حمل تقسیم می‌شد، هم قدرت‌شان جلوی خریدار بیشتر بود. ۳. چرا خیلی‌ها با وجود این، باز هم تنها کار می‌کنند؟ _بی‌اعتمادی به هم‌دیگر _تجربه‌های بد قبلی در کار گروهی – نداشتن یک «نقشه روشن» برای کار جمعی – نبودن یک «همراه مطمئن» که این جمع شدن را هدایت کند خیلی‌ها، هم درد را می‌فهمند، هم می‌دانند تنهایی سخت است، اما نمی‌دانند «چطور» باید کنار هم قرار بگیرند. @obooracc

خیلی‌ها سال‌ها کار میکنن، یاد می‌گیرن، تجربه جمع میکنن… اما برای بازار و شبکه‌ها انگار نامرئی‌ هستن❌ آدم‌هایی که پای کارن، ولی کسی روشون حسابی باز نکرده❗ اگه شما هم همچین تجربه مشابهی دارید از طریق آیدی زیر @oboor_ad با ما در میون بزارید...🙏🏻 🆔 @obooracc

🔻تو شهرها و روستاهای ما، کم نیستن گروه‌ها و آدم‌هایی که واقعاً پای کارن؛ – جوون‌هایی که کار تولیدی راه انداختن، – خانواده‌هایی که کنار هم یه کارگاه کوچیک دارن، – کشاورزهایی که دنبال روش‌های بهتر کاشت و فروش هستن، – مغازه‌دارهایی که منصفانه کار می‌کنن و مشتری براشون مهمه. اما خیلی‌هاشون یه درد مشترک دارن: «ما هستیم، اما انگار کسی ما رو نمی‌بینه. 🆔 @obooracc

🔻۱. منظور از «دیده نشدن» چیه؟ «دیده نشدن» فقط یعنی معروف نشدن تو اینستاگرام یا نداشتن فالوئر زیاد نیست. بیشتر یعنی: – جدی گرفته نشدن توسط خریدارهای بزرگ، – توجه نکردن نهادها و مسئول‌ها به این مجموعه‌های کوچک، – وصل نشدن به شبکه‌هایی که می‌تونن کار رو رشد بدن، – نداشتن جای مشخص تو زنجیره تأمین و بازار. طرف سال‌ها زحمت کشیده، سرمایه‌اش، وقتش، عمرش رو گذاشته، اما وقتی پای حمایت، سفارش، قرارداد، یا حتی مشورت می‌آد، اسمش تو لیست هیچ‌کس نیست. 🆔 @obooracc

🔻۲. چند ریشه مهم این «نامرئی بودن» الف) پراکنده و تک‌نفره بودن وقتی ده‌ها گروه کوچک، جدا جدا و بی‌ارتباط کار می‌کنن، از بیرون، کسی اون‌ها رو به‌عنوان «یک ظرفیت جدی» نمی‌شناسه. هر کدوم فقط یه نقطه ریز روی نقشه‌ان؛ نه یک شبکه، نه یک مجموعه منسجم. ب) نداشتن زبان و ابزار معرفی درست خیلی‌ها بلدند خوب کار کنن، اما بلد نیستن کارشون رو درست معرفی کنن؛ نه برای بازار، نه برای مسئول، نه برای مجموعه‌های بالادستی. نتیجه؟ یکی که کارش ضعیف‌تره، اما معرفی قوی‌تر داره، جلوتر قرار می‌گیره؛ و اون که واقعاً پای کاره، عقب می‌مونه. 🆔 @obooracc

این ویس رو برای رفقای اهل کار و تولیدت بفرست... ازشون بپرس: تا حالا حس کردی پای کاری ولی کسی روی تو حساب باز نکرده؟ 🆔 @obooracc

🔻ج) نبودن در یک «نقشه بزرگ‌تر» خیلی از گروه‌ها، کارشون خوبه، اما به هیچ شبکه و طرح و برنامه‌ی بزرگ‌تر وصل نیستن؛ – نه در یک زنجیره تولید تعریف شدن، – نه در یک شبکه فروش، – نه در یک برنامه حمایتی روشن. وقتی جایی ثبت نشی، طبیعیه که کسی روی تو حساب جدی باز نمی‌کنه. د) تجربه‌های بد از قبل بعضی‌ها قبلاً رفتن سراغ طرح‌ها و برنامه‌هایی که فقط روی کاغذ قشنگ بودن؛ این تجربه‌های بد، هم اعتماد خودشون رو کم کرده، هم انگیزه‌ای برای «معرفی دوباره خودشان» نگذاشته. . پیامدهای «دیده نشدن» – دلسرد شدن نیروهای پای کار – مهاجرت نیروهای توانمند به شهر/کشورهای دیگر – از بین رفتن تجربه‌های ارزشمند محلی – و خالی شدن میدان از آدم‌هایی که می‌تونستن ستون‌های اقتصاد محلی بشن. 🆔 @obooracc

خیلی ها »دغدغه اقتصادی دارن، اما نقشه اقتصادی ندارن❌ حرف ها و جلسه ها زیاده، ولی حرکت جدی شکل نمی گیره❗ تو و دوستانت، تا حالا نشستین کلی درباره یه کار خوب حرف بزنین، اما بعدش هیچ چیزی درست جلو نرفته؟ اگه شما هم همچین تجربه مشابهی دارید از طریق آیدی زیر @oboor_ad با ما در میون بزارید...🙏🏻 🆔 @obooracc

این ویس رو بفرست برای رفقایی که همیشه حرف های خوب میزنن❗ ولی حس میکنن کار ها جلو نمیره❌ ازشون بپرس: ‌بنظرت چی کم بوده که از حرف برسید به عمل؟ 🆔 @obooracc