🔻یکی، یکی نمی‌رسیم تو چند روز گذشته، از زحمت بی‌سود، از تنهایی تو کار، و از دیده نشدن گروه‌های مردمی گفتیم. حالا می‌خوایم یه پله جلوتر بریم: مشکل فقط این نیست که هر کسی تنهاست؛ مشکل اینه که این تنهایی‌ها به هم وصل نشده... 🆔 @obooracc

🔻سه مدل کار داریم: تک‌نفره، گروه، شبکه یه لحظه کار خودت رو تو ذهن بیار. معمولاً به سه شکل کار می‌کنیم: ۱. تک‌نفره: – خودم تولید، – خودم خرید مواد، – خودم فروش، – خودم پاسخ‌گویی. این‌جا همه‌چیز رو خودت کنترل می‌کنی، اما زود خسته می‌شی و سقف کارت پایینه. ۲. گروهی: – چند نفر دور هم، – یه کارگاه، – یه مغازه، – یه تیم. بهتر از تک‌نفره است، اما باز هم محدود به همون چند نفره. ۳. شبکه‌ای: – چند گروه و چند نفر، – هر کدوم تو کار خودش، – اما بهم وصل: یکی تولید، یکی بسته‌بندی، یکی فروش، یکی حمل‌ونقل، یکی پشتیبانی مالی و حقوقی. این‌جا هر کسی سرِ جای خودش تخصص داره، اما تنها نیست؛ یه نقشه‌ی کلی هست که همه توش تعریف شدن. اقتصاد مردمی، یعنی همین مدل سوم؛ یعنی همین شبکه شدن‌ها 🆔 @obooracc

🔻هر کی جدا جدا بجنگه، تو بازار امروز، آخرش جا می‌مونه. اقتصاد مردمی یعنی همین آدم‌های معمولی تو یه نقشه‌ی حساب‌شده به هم وصل بشن. تو خودت تجربه داشتی که کنار هم بودن، خیلی چیزها رو عوض کرده باشه؟ کوتاه برامون به آیدی زیر بنویس تا برای دیگران بازگوش کنیم ...👇🏻 @oboor_ad 🆔 @obooracc

🔻مثال ۱ – چند روستای کیوی/چای در گیلان فرض کن چند تا روستا تو گیلان، هر کدوم مقدار کمی کیوی یا چای دارن. تو حالت عادی: – هر روستا با یه واسطه کار می‌کنه، – بسته‌بندی‌ها مختلف، – کیفیت‌ها نامنظم، – هیچ‌کدوم تنهاشون توان تأمین سفارش‌های بزرگ رو نداره. حالا چند تا از همین روستاها تصمیم می‌گیرن با هم کار کنن: – یه استاندارد حداقلی برای کیفیت مشخص می‌کنن، – یه بسته‌بندی و اسم مشترک می‌ذارن، – یه تیم کوچک برای ارتباط با بازار بزرگ درست می‌شه، – محصول‌ها رو یک‌جا، تحت یه برند روستایی، می‌دن بیرون. نتیجه؟ – به چشم بازار بزرگ، دیگه «چهار تا روستای پراکنده» نیستن؛ یه تأمین‌کننده‌ی جدی‌ن؛ – قیمت بهتر، – ثبات بیشتر، – امکان قرارداد بلندمدت. 🆔 @obooracc

🔻مثال ۲ – چند گروه جوان در گرگان/رشت تو گرگان، رشت یا ساری، چند گروه جوون هستن: – یه گروه تولید محتوا، – یه گروه چاپ و بسته‌بندی، – یه گروه طراحی سایت و صفحه، – یه گروه پیک و ارسال. هر کدوم جدا جدا کار می‌کنن. – یکی سفارش نداره، – یکی زیاد سفارش می‌گیره ولی نمی‌رسه انجام بده، – یکی پولش دیر می‌رسه، – یکی مشکل حقوقی پیدا می‌کنه. حالا فکر کن این‌ها یه شبکه‌ی واقعی بسازن: – از اول مشخص کنن کی چیکار می‌کنه، – یه نفر/تیم هماهنگ‌کننده باشه، – با اسم مشترک برن سراغ تولیدکننده‌ها و بگن: «ما همه‌ی کارات رو از محتوا تا ارسال برات ردیف می‌کنیم.» اون‌وقت: – به جای این‌که هر گروه دو تا پروژه نصفه‌نیمه داشته باشه، همه با هم روی ده‌ها پروژه کار می‌کنن؛ – درآمد راحت‌تر و قابل‌برنامه‌ریزی‌تر می‌شه، – تولیدکننده هم به‌جای کار با چهار جا، با یک شبکه‌ی منظم کار می‌کنه. 🆔@obooracc

این ویس رو برای رفقایی بفرست که هر کدوم یه گوشه دارن تنها میجنگن❌ ازشون بپرس: تو کارت، کجا فهمیدی یکی، یکی نمیرسیم؟ 🆔 @obooracc

تا اینجا بیشتر از ما حرف زدیم... از اینکه چند نفر کنار هم، یه کار اقتصادی رو راه بندازن💯 🔹 اما یه سوال هست که خیلی ها تو تجربه خودشون بهش خوردن: اگه کسی نباشه که قبلا این راه رو رفته باشه چند بار باید از نو زمین بخوریم؟ 🆔 @obooracc

🔻چرا یکی، یکی نمیرسیم؟ چون بازار امروز، با آدم های پراکنده و کوچک خیلی راحت بازی میکنه. – هر کی تنهاست، مجبور میشه قیمت پایین قبول کنه؛ – هر کی تنهاست، تو بحران ها سریع زمین میخوره؛ – هر کی تنهاست، به فکر کوتاه مدت میافته. ولی وقتی چند نفر و چند گروه تو یه نقشه ی روشن کنار هم قرار میگیرن: – قدرت چانه زنی بالا میره، – ریسک تقسیم میشه، – یادگیری و تجربه، بین همه پخش میشه. اقتصاد مردمی، بدون شبکه شدن، تهش دوباره میشه چند تا جزیره‌ی خسته 🆔 @obooracc

حالا نوبت توئه: – تو کار خودت، بیشتر تک نفره بودی یا تو گروه؟ – تا حالا تجربه داشتی که چند مجموعه کنار هم، یه نتیجه ی خیلی بهتر از تنهایی بگیرن؟ – به نظرت، بزرگترین مانع شبکه شدن چیه؟ 🆔 @obooracc

چرا اکثر ایده‌ها، به نتیجه نمیرسه؟❌ چون دغدغه‌مند بودن کافی نیست؛ «نقشه راه» میخواد✅ نقشه رو هم کسی میکشه که قبلاً کفِ بازار یا توی دلِ کار بوده باشه... اگر می‌خوای پروژه‌ات نصفه‌نیمه رها نشه، این ویدیو رو تا آخر ببین❗ 💬 تو برای کارهای جمعی ات، مشاور داری یا ترجیح میدی خودت همه چیز رو تجربه کنی؟ 🆔 @obooracc

حتماً این صحنه برات آشناست: چند نفر دغدغه مند دور هم جمع میشن، سه چهار جلسه اول پر از انگیزه و ایده ست، همه میگن: باید یه کاری بکنیم! بعد از یکی دو ماه: تصمیم ها هی عوض میشه، هر کسی یه نظر جدا داره، برنامه ی مشخصی برای قدم اول و قدم دوم نیست، کمکم بعضی ها کمرنگ میشن، و گروه میمونه با چند نفر خسته. نه این آدم ها مشکل داشتن، نه نیتشون؛ مشکل این بود که نه نقشه داشتن، نه همراه باتجربه. 🆔 @obooracc

تو کار اقتصادی جمعی، معمولا دو جور آدم داریم: رفیق ها و هم مسیرها: هم محلی، هم محور، همسن، درد مشترک دارن، کنار هم انرژی میدن، کار رو با هم جلو میبرن. نبودنشون، یعنی تنهایی و خستگی. 2. همراه باتجربه / مربی / بزرگترِ مسیر: خودش قبلا یه کار مشابه رو تو یه شهر یا روستای دیگه رفته، زمین خورده، اصلاح کرده، الان میدونه کجاها نباید ساده دل بود، میدونه از کجا باید جدی تر برنامه ریخت. نبودنش، یعنی تکرار همون اشتباه ها در هر شهر و روستا؛ یعنی هر نسل، دوباره از صفر تجربه کردن. اقتصاد مردمی وقتی قوی میشه که رفیق های پای کار و همراه های باتجربه کنار هم باشن، نه جدا جدا. 🆔 @obooracc