•گام پنجم•
به نام ابراهیم و یارانش در دل کانال کمیل. به یاد پنج روز تشنگی و گشنگی.
به یاد رود. رود خون از دل کانال به سمت دریاهای تقرب و بندگی.
به یاد راه. راه عقل، راه شجاعت، راه عشق.
که تا وقتی عشق هست، مگر راهی دگر می‌ماند!؟ عشق خود سرفصل تمامی راه هاست و عشق خود با شجاعت و عقلانیت درآمیخته.***
به یاد همت و اشک هایش که از پهنه صورتش می‌بارید. که گفت حاجی عراقی ها وارد کانال شدند. تمام.
حاجی دارند تیر خلاص میزنند. تمام.
_:پسر جون حرف بزن با من. حرف بزن.
_:حاجی سلام من را به امام برسان و بگو تا آخرین نفس ما ایستادگی کردیم.
تمام.....
***راه عاقلانه این بود که اون مجروحینی که توان برگشت دارند، برگردند و بقیه را تنها بگذارند.
راه شجاعانه این بود که بلند شند و با تمام قوا و فشنگ بجنگند و شهید شوند یکسره باهم.
راه عاشقانه این بود که بمانند. ایستادگی کنند و قوتی برای هم باشند. بمانند و کانال را حفظ کنند تا آخرین لحظه.
تا آخرین نفس.
تا آخرین قطره خون.
•گام ششم•
قرارگاه شهید کازرونی
قرارگاه شهید سلیمانی
قرارگاه ثارالله
با هر نام که راحت تری صدایش کن.
آرامش بخش ترین بخش که غربت در آن بی معنی است.
شاید چون همه بچه کرمانی ها اونجا را خانه خود می‌دانند و تمام شهدای لشکر با فرماندشون اونجا جمع اند.
درست مثل گلزار کرمان...