تا حالا به سنگ فرش های مرمرین بین الحرمین حسادت کردید؟

یا نخل های ایستاده دو طرف بین الحرمین!؟

یا کبوتری که لونه‌اش اونجاست؟

یا نسیمی که دور گنبد عباس ع طواف می‌کند و از او اذن ملاقات مولا می‌گیرد... بعد چرخ به دور مولا می‌زند...!؟

شب دهم/

بیایید امشب نگاه امام رو دنبال کنیم.

عباس و علی اکبرش را از نوک پا تا سر شانه ها و سرشان را دنبال می‌کند. برای قد و قامتشان چهار قل و آیه الکرسی می‌خواند. لایه رویی چشم مولا از اشک پوشیده شده. با خدا در دلش مناجات می‌کند و نو بهارانش را به او می‌سپارد.

جُون در این سیاهی محو شده. سفیدی چشمانش و دندان های خندانش را که همچون مروارید می‌درخشند در ظلمات را میبیند. دارد سلاح را صیقل میدهد و با شمشیرش مناجات می‌کند...

در دلش صد حمد برای غلامی چنین میخواند و شکرگزار خداوند است.

رقیه خاتون و سکینه و عبدالله و قاسم دور تا دور اکبر جمع اند... علی برایشان دارد قصه می‌گوید و اندکی درد تشنگیشان را کم می‌کند...

وهب را دارد میبیند که نو عروسش را تسکین می‌دهد و مرهم بر زخم دلتنگی که قبل از موعد سر باز کرده می‌نشاند.

ام وهب و زینب در گوشه ای از خیام‌ در حالی که نور ماه مایل تابیده و دورن خیمه روشن شده از آرمان و رویای امامشان حرف می‌زنند و تجدید پیمان برای ادامه و مبارزه می‌کنند.