چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادی

‌برایِ امشب ؛

لحظه طلوع آفتابِ ۳۱ مردادِ یک هزار و چهارصد و دو....

میون انبوه کار های کرده و نکرده...

دیشب یک آهنگی ترجمه کردم، که اول آهنگ میگه:

عادة يخاطب الانسان كل ورائيات يخاطب الأرواح يخاطب السماء يخاطب الملائكه يخاطب الأوصياء إلا هذا العارف بالله و العاشق الجميل في هذه الكلمات خاطبته الجنه نادته بشوقٍ و شغف للقاء و قالت له. معمولاً ( در این آهنگ) به استعاره ها می پردازد او ارواح را مورد خطاب قرار می دهد او آسمان و فرشتگان و اولیایی را خطاب می کند که خدا را بشناسند. او، در این کلمات بهشتش را مورد خطاب قرار داد. (عاشقی که معشوقش را صدا زد.) صدا زد با اشتیاق و شور برای دیدار و به او گفت:

وقتی آهنگ رو ترجمه می‌کردم به الفاظ عجیبی مواجه شدم که حس میکردم انگار عاشقانه هست... عشق زمینی و دنیایی... اما کاملا در اشتباه بودم. من حتی فکر میکردم من دچار خطا شدم. به ماه که عرب بود و عربی رو بلد بود دادم که ببینه موردی توی ترجمه نیست. گفت نهههه اتفاقا خیلی خوب بود. وقتی که نشستم روی اهنگ فکر کردم دیدم حق با اونه. انگار طرف داره به اولیا و فرشتگان و علما و اوصیا و محبوبین خدا شکایت میکنه، که چرا از نظر ها پنهان اند... چرا پیدا نیستند... چرا ای مجاهد گمنام... من تا چه زمان باید منتظر دیدار شما باشم... تا چه زمان باید در ضلالت دنیا باشم.

متی نغاديك و نرواحك فنقرَّ عيناً متى ترانا و نراك با تو کی صبح کنیم!؟ و شب را پشت سر گذاریم؟! ای نور دیده! کی ببینی من را و من نیز در چشمانت غرق شوم. #دعای_ندبه

پایان کتاب فتح خون/ روایت محرم شهید آوینی