ولی بچه ها رانندگی تو دل کویر خیلی هیجان انگیز و ترسناکه...
مخصوصا وقتی آفتاب بخوره وسط مردمک چشمت...
من پرواز رو توی آسمون صاف و آفتابی و آبی رو خیلی بیشتر دوست دارم تا پرواز توی آسمونِ ابری و تیره.
انگاری آسمون روز های آفتابی وسعتش چند برابره.
آدم تا هرجا بتونه میتونه اوج بگیره.
ولی باید ادم در نظر داشته باشه که همیشه بهار نیست. همیشه آسمونِ دلش آبی نیست، همیشه جیرجیرک های شب پر تو وجودت جیر جیر و ذوق نمی‌کنند.
گاهی یه ابر قلمبه میریزه رو قلبش و هی می‌باره...
آخه تو بگو مگه میشه پرواز کرد اون روز!؟