به قول آنه: فکر می‌کنم چیزای شکسته یه زیبایی غمگینی دارن. بعد از سالها داستان و پیروزی و شکست که داخلشون تزریق شده، اونا می‌تونن خیلی رمانتیک‌تر از چیزای جدید باشن که اصلا زندگی نکردن. پی‌نوشت:مهر شکستم و رنگین کمانی که نقش نماز ظهرم بود....

اینا همه کلیشه اند... خش خش برگهای پاییزی زیر قدم هایم... قهوه فوری بعد کلاسای ساعت هفت و نیم... سوز پاییزی... اگر زندگی لذت از تک تک لحظات نیست و شکر نعمتِ نفس کشیدن،شده کلیشه... این دنیا دیگه کجاش قشنگه!؟ اصلا من میگم اگر این لحظه های ناب عبادت رو درنیابیم ، تو اوج سختی و درد قراره چی مرهم زخمهامون شه!؟ قوه و توانتون رو تو این لحظه ها جمع کنید و حرکت کنید...حرکت....

بی تعارف... چرا اینقدر آدمای صفر صدی هستید!؟ مثلا اگر امتحان داشته باشی تو محکومی که از زندگی لذت نبری!!! یادمه کنکور که داشتم همه همین رو میگفتند... انگاری نفس کشیدن و زندگی تو اون برهه محکوم به خط خوردنت از لیست قبولی های کنکوره...!!!! اینطوری نباشید...هرچیز جای خودش....

باران...حس لطافت نگاه توست....

ترکیب صدای اذوون و باروون

شاید باورتون نشه ولی نه تفسیر امتحان گرفت نه ماخذ.....:)))))))))))))))))))))

ببینم... نمیخواید یه هول بدید کانال رو بشیم صد نفر؟!😶

دوست آن است که گیرد دست دوست😌

شما که از دوست فرا تری....^~^

و حکما این در باران مارا به مرز جنون میرساند.... البته باران بهانه است.....:)))))💔