ما اعاتب ... لاتضل تحرک بدمک ما اعاتب ... عفت کسرة ظهری یمک ما اعاتب ... انت روحی الماعفتهه یابو فاضل .... تو را سرزنش نمی‌کنم... نگذار خون‌هایت را به حرکت درآوری، تو را سرزنش نمی‌کنم... زخم های تازیانه را فراموش کردم، تو را سرزنش نمی‌کنم... تو روحی بودی که هرگز فراموش‌ات نمی‌کنم... ای ابو فاضل... ما اکلک ارجع اعرف مستحیله ، بس اکلک طیحه المالح ثجیله خویة جاملنی احلفک بلعلیلة ، کلی بس فترة غیابک مو طویله نمی‌گویم "بازگرد"، چون می‌دانم محال است، فقط می‌گویم: "در خاک شور فریب‌خوردی..." برادرم! به من اجازه بده در این شب برایت سوگند بخورم، که غیبت تو طولانی نخواهد بود... ما اریدک ... تعتذر یاخویة منی ما اریدک ... تنقهر وتزید ونی ما اریدک ... بس اریدک ای کلتهه یابو فاضل .... نمی‌خواهم... که عذرخواهی کنی، ای برادر من، نمی‌خواهم... که رنجیده‌خاطر شوی، نمی‌خواهم... فقط تو را می‌خواهم... ای ابو فاضل...

شاید زیبا بخش ترین‌ نقطه زندگی آدمی به وحدت رسیدن تلاطم های درونی اش باشد. *تورق و لمس صفحات این کتاب>>>

چرا اینقدر ناریا شبیه کتابای امیدکورچی بود؟🦦

امام حسین دنبال توست. دقیقا تویی که دلت به خاطر عقب موندن از قافله، شکسته است.