وهب را دارد میبیند که نو عروسش را تسکین می‌دهد و مرهم بر زخم دلتنگی که قبل از موعد سر باز کرده می‌نشاند.

ام وهب و زینب در گوشه ای از خیام‌ در حالی که نور ماه مایل تابیده و دورن خیمه روشن شده از آرمان و رویای امامشان حرف می‌زنند و تجدید پیمان برای ادامه و مبارزه می‌کنند.

سکانس بعدی/

گرد تا گرد مولا و امام خود حاضر گشته اند. شمع و ماه، هر دو در میکده عشاقِ حسین حاضر شدند و مست شدگانِ کلامِ حسین ع را نظاره می‌کنند.

عباس در پشت سر امام به روی کندی زانو نشسته و با نگاهش که به زیر فرو افتاده ادب و متانت خودش رو نمایش می‌دهد.

اکبر مثل همیشه در سمت راست پدر با نگاه مشتاقش پدر و مولاي خود را می‌شکافد... نگاه، حالت صورت، دست ها و حتی گویی ضربان قلب پدرش را زیرنظر دارد.

جون و عابس و حبیب و باقی عشاق در سکوت منتظر فرمان و دستورِ امام خود بودند.

مولا دست برد و با نوازشی که بر سر شمعها کشید، آنها را خاموش کرد.

وقت آخرین غربال حسین ع بود. تا یاران واقعی خودشان را گلچین کنند.

در مقاتل آمده که مولا بیعت برداشتند و رو به همگی اصحاب کردند که هر کس حق و حقوقی بر گردن دارد از تاریکی شب استفاده کند و برود.

به یک باره آن سکوت به همهمه تبدیل شد و عباس دست به زانو گرفت و برخواست...

عباس بغض کرده بود... کسی تا به امروز بغض و لرزش صدای عباس را نشنیده بود. _:مولا... آقا.... امام.... سرور... از ما خطایی سر زده!؟ ما را لایق ندانی که پیش قدم شما به قربانگاه برویم!؟ من نفس بکشم و امامم راهی میدان شود؟! من از این دنیا به جز شما چه خواهم!؟ من بدون شما!؟ خدا ان روز را دور سازد...