آدم های بی آرمان؛
مرده اند و مرداب اند.
چرا!؟
چون به حرکت و تلاششان در این هستی جان و روح نمیدهند. یک مدت اسیر ماده و این عالم اند و در آخر تمام.
تو اگر با آرمان و رویای بلند نباشی، تلاش و حتی اهداف دنیاییات رنگ و بویی نخواهند داشت و بعد از رسیدن به آن ها، خودت به این میرسی:
این همه تلاش، همین نصیبم شد!؟
این همه درس خوندم و برای کنکور شب و روز نشناختم، خب پزشکی دانشگاه تهران، همین!؟
به پول و ماشین و ثروت و زندگی عالی رسیدم،
ازدواج و بچه و یک زندگی با آسایش،
سفر و عشقوحال و رفیق بازی و....
اصلا هر چیز خوب!
تهش!؟
این کار های من اگر نظم نداشته باشه و پراکنده، چه بلایی سر دل پاره پارمون میاد؟!
مگر این زندگی فقط همین هاست!؟
باید بگم نوچ!
یک رویای که فراتر از مکانِ محدود این جهان هست.
(همه جهان و کائنات را در برگیرد)
یک رویا که فراتر از زمان و ثانیه های محدود این عالمِ ناسوت باشد.
(در تمامی زمان های بشر جاری باشد و مردم از وجود آن رویا تنفس کنند.)
بله با چنین رویایی میشود تمام وجود زندگی ات را بچینی...
مثل یک نقشه راه...
به تلاش و حرکتت معنا و مفهوم ببخشی...
به حرف و کلامت جان و روح ببخشی...
به کنش و واکنشات جهت ببخشی...
به عشق و محبتت جامع خداوندگاری بپوشانی...
(یعنی مثل یک خلیفه واقعی الله، که کاری را بی حکمت انجام نمیدهد و کلامی بدون تامل نمیزند و عشق و محبتش نسبت به همه واسع هست، خواه کسی باشد که به تو بدی کرده و خواه کسی که نیازمند و مسکین باشد و...)
تو با رویا ات بال پرواز پیدا میکنی.
نیاز های شهوانی ات را ارتقاع میدهی و انها را به درجه انسانیت میرسانی.
دیگر درس خواندنت هدفی بلند دارد...
ازدواجت
تفریحت
کتاب خواندت
فعالیت های اجتماعی ات
هر عملت در جهت تحقق رویا و ارمان بلندت است.
دیگر در تاریخ خودت نمی مانی.
دیگر در این جهان، ابدیت پیدا میکنی.
#زد_حسنی
@zenoba_hasani
#رویا