امروز موقع برنامه روز دانشآموز قرار بود یه آقاهه رو بیارن صحبت کنه، بعد معاون اجراییمون بهم گفت بکن تو اون شرارههای آتیش رو 🤣🤣😭✨
احساس میکنم آسمون هم مثل من صبر میکنه، صبر میکنه، صبر میکنه و آخرسر سر ریختن چایی رو لباس سفیدش میزنه زیر گریه و دیگه نمیتونه جلوی خودش رو بگیره. وگرنه دوازده ساعت پشت هم اشک ریختن هیچ دلیل منطقی دیگهای نمیتونه داشته باشه~
دبیر موردعلاقهی شماره دو امروز بهم گفت بامزه و دبیر موردعلاقهی شماره سه از دستم ناراحت شد و بعد از معذرتخواهیم بغلم کرد>
وقتی بارون میآد انگار غمهام رو میشوره. وقتی بارون میآد انگار آدم خوشحالتریام. حالا که بند اومده بازهم غولهای ناامیدی جلوم قد علم کردن و زندگی ترسناک شده.
بله. من تا همیشه همون دختری میمونم که احساساتش اونقدر زیاده که نمیتونه درست بیانشون کنه و بقیه بخاطر هیجانات زیادش "دیوونه" خطابش میکنن=)