و فقط هم کالبید آدمایی که توی واقعیت وجود دارند و دیدی رو دارند

هر بارم توی جاهایی که میشناسی

مدرسه

کوچه های شهرتون

خونه افرادی که میشناسی

راهرو هایی که به یاد میاری

شبایی که توی خاطرت بودند

روزایی که نور خورشید رو دنبال میکردی

انگار داری توی خاطراتت میری ولی خاطراتت نیستند

اگر از مسیر خارج بشی انگار یه چیزی میشه اما چیز خوبی نیست

و حتی نمیتونی اصلا خارج بشی

و فقط سعی دارند تو رو ببرند به جایی که مشخص شده اما هرچقدر که میرن نمیرسن و یهو توی یه مکان اشنایی دیگه باهاشون ظاهر میشی درحالی که مطمئنی انتهای مسیری که داشتید میرفتید این نبود یا اینکه شب بود ولی الان روزه و...