شاهزاده تابش بده شمشیر را، کجاست آن تیغه سهمگین را.
بتکان غبار ننگین روی شمشیر را، شرمگین مشو از شکوه و جلال خاک گرفته.
بنگر به آینه، این تو بودی، غرق نور و غرق شکوه. همان که از آسمان تا زمین هواخواه داشت.
همان که اگر اراده می کرد آسمان ها هم جلودارش نبودند.
نیش های مردم آزارت می دهند؟ آنقدر که انگار گوش هایت را بریده اند و نمی توانی حرف های مادرت را بشنوی؟
یا شاید هم گوش هایت از اراجیف فانی ها پر شده، می گویند با تو اند، اما چرا با هر حرف شان هزاران بار سنگین روی دوش هایت قرار می گیرد؟
می بینی قلاده سیاه رنگ را؟ همان که باعث سرافکندگی ات شد، همان که باعث شد هزاران فاصله بین تو و بهشت باشد.
هزاران آرزو، هزاران حسرت، هزاران خواهش، هزاران ننگ، هزاران لبخند، هزاران اشک.
این کارما تا کی می خواهد تلافی کند؟ چرا مرگ هم برایش کافی نیست؟
ای کاش همه چیز در یک آن تمام می شد، بگذارید در سکوت جان دهد که جانش مدت مدیدی ست رخت بسته.
دود شدند و به هوا رفتند تمام زیبایی ها و آرزو ها و در نهایت ماند این جسم سنگین و یک روی ننگین. شرم بر این زندگی. شرم بر این ادعای پاکی، شرم بر حرف های نخ نما...
نفرین بر وجود تان.
#short_story
حس زندگی نیس، ای کاش می شد مثل فیلم زندگی رو استب زد هر وقت حالش بود ادامه ش داد
هدایت شده از دنیای شاینی میون:»
حس میکنم خیلی چیزا برای ناراحتی وجود داره.ولی خیلی چیزهاهم برای خوشحالیم وجود داره...جمله ی تکراری ولی بعضی وقتا...خیلی حقیه...🤝