جنوب همیشه قلب ایرانه.

تا ابد می‌تونم برای جنوب ناراحت باشم، برای دریاش که حالا سرخه، برای ماهی‌های کم‌جونش، برای مردم دلتنگش، برای غروب‌های حزن‌آلودش، برای شرجی نمناکش، برای جنوبی که همیشه زخمیه.

کاری از دستم بر نمی‌آد، فقط می‌تونم در موردش بنویسم، اشک بریزم و صحبت کنم، و در نهایت همه‌ی این‌ها آرزو کنم که جنوب دوباره بخنده و آسمونش جز ابر چیزی نداشته‌باشه. جنوب قلب ایرانه.

دلم می‌سوزد و کاری ز دستم بر نمی‌آید.

بلندتر بخند یاد خونه بیفتم.

صدف‌ها رو تن خونی ساحل مُردن.

-

-

تنفسِ صبح.

جنگ پايان خواهد يافت. ‌و رهبران با هم گرم خواهند گرفت. ‌و باقى می‌ماند آن مادر پيرى كه چشم به راه فرزند شهيدش است. ‌و آن دختر جوانى كه منتظر معشوق خويش است. ‌و فرزندانى كه به انتظار پدر قهرمانشان نشسته‌اند. ‌نمی‌دانم چه كسی وطن را فروخت؛ ‌اما ديدم چه كسی ‌بهاىِ آن را پرداخت. - محمود درویش‌.

دریا رو خون گرفته.

- اندوه گزینشی نیست.