عزیزان دلم، بریم ص ۲۰ قرآن:))) آیه منتخب امروز: «وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَإِسْمَاعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا ۖ إِنَّكَ أَنتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ» «و هنگامی که ابراهیم و اسماعیل پایه‌های خانه را بالا می‌بردند، گفتند: پروردگارا، از ما بپذیر؛ همانا تو شنوا و دانایی.» یه نکته خیلی قشنگ اینجاست: حضرت ابراهیم و حضرت اسماعیل داشتن یک کار خیلی بزرگ انجام می‌دادن، اما بعد از انجامش به جای اینکه به کار خودشون مغرور بشن، از خدا می‌خواستن که همون عمل رو ازشون قبول کنه. در تفسیرهای شیعی هم این آیه بر اهمیت اخلاص و درخواست پذیرش عمل تأکید داره. حالا بیایم یکم خودمونیش کنیم... گاهی ما فکر می‌کنیم همین که یه کار خوب انجام دادیم، دیگه تمومه. مثلاً چند صفحه قرآن خوندیم، نماز خوندیم، برای امتحان خوب درس خوندیم، به مامان کمک کردیم، به یه نفر خوبی کردیم... ولی قرآن یه چیز قشنگ‌تری یادمون می‌ده: فقط انجام دادن مهم نیست؛ اینکه خدا از اون کار راضی باشه هم مهمه. یعنی بعد از اینکه یه کار خوب انجام دادیم، به جای اینکه بگیم: «من دیگه خیلی خوبم، من فلان کار رو کردم...» یه جایی هم بگیم: «خدایا، همین کار کوچیکی که انجام دادم رو ازم قبول کن.» حتی توی درس خوندن هم می‌تونه خودش رو نشون بده. مثلاً ممکنه امروز خیلی خسته باشی ولی بشینی و دو ساعت درست و حسابی درس بخونی. لازم نیست حتماً کسی بفهمه یا ازت تعریف کنه. می‌تونی آخرش فقط بگی: خدایا، این تلاشم رو برای آینده‌م و برای رضای تو انجام دادم؛ خودت ازم قبولش کن. این نگاه، آدم رو هم از غرور دور می‌کنه، هم باعث می‌شه کارهای کوچیکش رو بی‌ارزش ندونه. پس شاید پیام امروز این باشه: کار خوبت رو انجام بده، اما به کار خوبت مغرور نشو؛ از خدا بخواه قبولش کنه. سؤال امروز: آخرین کار خوبی که انجام دادی چی بوده که دلت می‌خواد خدا واقعاً ازت قبولش کنه؟ #یک‌جرعه‌نور

:)))))

آرزو میکنم بازیای مسخره‌ای که زندگی داره سر همه‌مون میاره همین حالا تموم بشه...

یروزی مجلس تو همچین وضعیتی هم باز بود آقای قالیباف . . . 😅 🆔@BarayeAgaahi

روایت هفتمم تموم شد

البته سلامت گردن منم همراهش تموم شد

مهرماه خود را چگونه می‌گذرانید:

عزیزان دلم، بریم ص ۲۱ قرآن:))) آیه منتخب امروز: «صِبْغَةَ اللَّهِ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً وَنَحْنُ لَهُ عَابِدُونَ» «رنگ و نشانِ الهی را بر خود بگیرید؛ و چه کسی از خدا نیکوتر رنگ و نشان می‌دهد؟ و ما فقط او را عبادت می‌کنیم.» در این آیه، «صبغة الله» یعنی رنگ و هویت الهی؛ یعنی ایمان فقط یک اسم یا عنوان نیست، بلکه باید در شخصیت و رفتار آدم دیده بشه. در تفسیر المیزان هم این تعبیر به نوعی هویت و ویژگی الهی اشاره دارد که انسان با ایمان و بندگی پیدا می‌کند. حالا بیایم یکم خودمونیش کنیم... هر آدمی یه چیزهایی داره که کم‌کم تبدیل می‌شن به «رنگِ» شخصیتش. یکی با مهربونیش شناخته می‌شه، یکی با ادبش، یکی با صداقتش، یکی با اینکه همیشه پشت دوستاشه... حالا قرآن یه سؤال قشنگ جلوی ما می‌ذاره: رنگِ خداییِ من توی رفتارم چقدر معلومه؟ یعنی وقتی کسی با من حرف می‌زنه، فقط اسم «مسلمان» رو می‌بینه یا واقعاً یه چیزی از ایمان و بندگی خدا توی اخلاقم حس می‌کنه؟ مثلاً وقتی با مامان و بابا حرف می‌زنیم؛ وقتی کسی توی گروه مدرسه یا دانشگاه اشتباهی می‌کنه؛ وقتی می‌تونیم پشت سر یه نفر حرف بزنیم ولی نمی‌زنیم؛ وقتی توی فضای مجازی چیزی می‌بینیم که می‌دونیم نباید دنبالش بریم؛ وقتی بین راحت‌ترین انتخاب و درست‌ترین انتخاب گیر می‌کنیم... اینجاست که «رنگِ» واقعی آدم معلوم می‌شه. ایمان فقط چیزی نیست که درباره‌ش حرف بزنیم؛ چیزی‌ه که کم‌کم از ما یک آدم خاص می‌سازه. پس شاید سؤال امروز این باشه: اگر کسی فقط رفتارهای روزمره منو می‌دید و هیچ‌چیز درباره اعتقادم نمی‌دونست، چه چیزی از خدا و ایمان من می‌فهمید؟ #یک‌جرعه‌نور

امشب از اون شباییه که تنهایی محکم بغلم کرده!