https://eitaa.com/pagliuzzaandcoffee/2371 خوندن این پیام، نمی‌دونم، شاید چیزی بود که بهش نیاز داشتم تو این لحظه و این لحظات از زندگیم. ولی فرقمون اینه که شما حداقل از مسیر مطمئنی. ولی من اخیرا حتی به مسیرمم شک کردم. منی که یه زمانی تنها استعدادمو توی ریاضی و فیزیک پیدا کرده بودم، الان سر کلاسای حسابان و آمار می‌خوابم. خوندنشون برام سخته. این حجم از درس‌های تئوری، تحملش برام سخته. مغزم کشش تئوری خالص نداره. اما از طرفی علاقه‌م به فیزیک همچنان پابرجا مونده. نمی‌شه گفت علاقه. حسم به فیزیک عشق محضه. و الان توی یه سردرگرمی عمیقم. که هروقت بهش فکر می‌کنم می‌خوام مغزمو از تو جمجمم بیرون بکشم که دیگه نتونم فکر کنم. دارم به کنکور هنر فکر می‌کنم. به اینکه شاید برای اون راه ساخته شدم؟ ولی الان وارد دانشگاه هنر که بشم، هزاربار عقب‌تر از کسی‌ام که سه سال هنرستان خونده. غیر از اون دیگه فرصتی برای مطالعه‌ی فیزیک نمی‌مونه.. هر راهی رو برم، حسرت راه دیگه تا ابد تو قلبم می‌مونه. می‌خوام سرمو بکوبم تو دیوار.

کنکوری‌های عزیز. ان‌شاءالله فردا با لب خندون از جلسه آزمون بیاید بیرون و آینده‌ای که متعلق بهتونه رو پیدا کنید و موفق باشید :)

روز معلم مبارک :))) جدی اگه استعدادی در زمینه‌ی تعلیم داشتم یا در آینده داشته باشم حتما معلمی رو در پیش می‌گیرم. خیلی خیلی شغل مهمیه و کاش معلمامون بدونن چه تاثیری در آینده‌ی یک ملت می تونن داشته باشن.

منی که اگه ولم کنن در هر زمینه‌ای می‌خوام مشغول به کار بشم. اما چه کنم که ولم نمی‌کنن💔

پشیمونی همیشه دیر از راه می‌رسه..

از اینکه جیهون و هیون ووک رو شیپ می‌کنن متنفرم. بابا گندشو در نیارید دیگه اه.

هروقت هرکس ازم درمورد سمپاد پرسید، گفتم سختیش بستگی به ظرفیتت داره. الان دیگه بحث سمپاد نیست. فکر کنم ظرفیتم دیگه پر شده.

از پمپاژ ناامیدی بدم میاد. اه. چقد غر می‌زنم.