یا اباعبدالله

خدا نکنه آدمی به فقدان معنا برسه کالهمج رعاع

آقا چقد دنیا گرده چقد دنیا عجیبه

از سر شب به این فکر میکنم که من خودم تا به‌حال عاشق نشدم ولی کاش کسی که عاشق شده دستی به دعا برای ما برداره

سوره رو ببینید/بشنوید مخصوصا گفتگوی قنبریان کاشانی و امیرخانی.

-

فضای اتاقش پر بود از عطر عود و صفای وجودش دل‌نشین از حق‌شناس رحمة الله و حسن‌زاده رضوان الله علیه تا جاودان حفظه الله را دیده بود و در محضرشان زانو زده بود شیخ عالم بود و شاگردی کرده با همان چای و بیسکوییت همیشگی پذیرایی‌ای کرد و دوباره میزبان گعده طلبگی ما شد از غلبه نطق بر حیوانیت گفت و از عوامل حاکم بر نفس حرف زد در میانه‌ی سخن اضافه کرد که ″آدم با داستان و رمان سالک نمیشه.″ سوال پشت سوال و گره پشت گره گاهی چند دقیقه سوال را با یک کلمه جمع می‌کرد تو گویی انگار بلد راه بود و چراغ دار مسیر به فرد فرد ما گفت ″برو خودت رو بساز″ شاید اواخر محفل بود که چند بار تکرار کرد ″بی‌چاره‌‌ایم آقا بی‌چاره‌ایم″ شیخ جلا داشت و کلامش بوی رسول خدا و ائمه می‌داد چند ساعتی پیشش بودم و حال دلم به‌تر کثر الله امثالک یا شیخ __ بتاریخ ۲۶-۰۵-۱۴۰۱

از در مران به جُرم سیاهی مرا که من در قطره‌قطره خونِ دلم، عطر و بوی توست

نگاه دار دلی را که برده‌ای به نگاهی

خورشید کج از افق برآید گر زلف کنی به رخ سحر کج

آقا شده هرکس به دَرَت پوزه کشیده یا مثل سگی در حَرَمَت زوزه کشیده