آناتومی مچ دست توسط دو استخوان بازو، رادیوس(زند زبرین) و اولنا(زند زیرین)، و هشت استخوان کارپال کوچک(خرده دست) تشکیل می شود. استخوان های کارپال در دو ردیف در ریشه دست قرار گرفته اند. چهار استخوان در هر ردیف وجود دارد. استخوان های مچ دست: غضروف انتهاهای استخوان ها را می پوشاند تا یک مفصل لغزشی ایجاد کند.

یکی از درمان های تنگی کانال به گفته طب نوین استفاده از کمپرس یخ هست . که البته جای بحث داره

از سونوگرافی می توان برای مشاهده متورم شدن عصب میانی در تونل کارپال استفاده کرد

استفاده از آتل روی دست و مچ در شب یک گزینه درمانی اولیه رایج برای علائم CTS است. تزریق استروئید به تونل کارپال شما می تواند علائم CTS را به طور موقت کاهش دهد

آزاد سازی تونل کارپال یکی از رایج ترین روش های جراحی در ایالات متحده است. این شامل استفاده از یک برش کوچک و برش یک رباط برای کاهش فشار روی عصب میانی است. برخی از افراد مبتلا به CTS ممکن است به جراحی در هر دو مچ دست نیاز داشته باشند.

دو روش مختلف برای جراحی آزادسازی تونل کارپال وجود دارد: جراحی آزادسازی باز روش سنتی است که برای اصلاح CTS استفاده می شود. جراح برشی در مچ دست شما ایجاد می کند و سپس رباط کارپال (بافتی که مفاصل را در کنار هم نگه می دارد) می برد تا تونل کارپال را بزرگ کند. این روش به طور کلی تحت بی حسی موضعی و به صورت سرپایی انجام می شود.

جراحی آندوسکوپی شامل یک یا دو برش کوچک در مچ دست و کف دست توسط جراح است. سپس یک دوربین متصل به یک لوله قرار داده می‌شود تا عصب، رباط و تاندون‌ها را روی مانیتور ببیند. با استفاده از تصویر به عنوان راهنما، جراح سپس رباط کارپال را با یک چاقوی کوچک که از طریق لوله وارد می شود، برش می دهد. این نوع جراحی ممکن است به بهبودی سریع‌تر و ناراحتی کمتری نسبت به جراحی آزاد سنتی کمک کند. با این حال، خطر عوارض و نیاز به تکرار جراحی را نیز به همراه دارد.