چنان گرفته دلم از جهان که مثل سکوت ؛ اگر به نام صدایم کنند می شکنم....

آه ، نه ... تنهایی کافیست . چای را داغ داغ سر می کشم . رادیو می خواند ؛ از چه ؟... از هرچه که نمی دانم . گوش فرا نمی دهم . او تنها می خواند و می خواند... باران به شیشه میکوبد . حضور دارم و بی حضورم . اینجایم و در افکارم . نمی فهمم کی فنجان از چای خالی می‌شود ... نمی فهمم چطور قند ها نخورده است و چای تمام شده . تلخی چای زیر زبانم زق زق می‌کند ؛ تازه متوجه آن شده ام . افکار به رویم پوزخند می زنند ، به خود می بالند ... که چنان تلخ بوده که تلخی چای را بلعیده اند . اما حقیقت ... چیز دیگریست . حقیقت عادت است ، عادت به تلخی ... عادت به تلخی چای . عادت به تلخی افکار . عادت به تلخی تنهایی و ... عادت به تلخی بی حضوری ... - از اویی که در بی حضوریست.

در گنگ ترین حالت ممکن ، انگشتم رو کیبورد می‌ره و این از آب درمیاد . امیدوارم اینقدری وجدان داشته باشید که کپی نکنید . تموم زندگی دیگرون کپی نداره.

نظر و حرف و هرچی ...

یه کتاب می‌خوام شروع کنم ، در مورد کسی که گرگ های اهلی شده رو وحشی می‌کنه . و صفحه اولش برام جذاب بود و اگر مایل باشید که از این فعالیتا اینجا ببینید ، می‌خوام صفحه اولش و بزارم اینجا . بزارم یا چی؟

https://eitaa.com/otagh95/13638 بذاررررر . دسخوش.

دنبال بهونه ای بودم ، اینم بهونه . پس صبر ...