با گرگ‌ها

زیر اون تپه برفی که کنار گرگ سفیده ، خاکستری خوابیده.... ‌

هر آنچه که دیگر نیست ، تمام آنچه که هست را برایت زهر می‌کند...

میشود شعر خواند ؛ و حقیقت زندگی را چون هنر پیشه ای کهنه ... نشسته در پشت پردهٔ نمایش شعر ، به فراموشی سپرد . و شعر چون هنر پیشه ای ماهر ، می گوید و می خواند و حرکت میکند و تو ... چون بیننده ای شیفته ... فراموش میکنی که دقیقه ای پیش در تماشای نمایش زندگی بودی.

بیاید تظاهر کنیم من هشتاد درصد کتاب با گرگ‌ها رو نخوندم و شمام ا چیزی خبر ندارید. رواله؟!

و خب بله ، شرمنده که غرق کتاب شدم و یادم رفت میخواستم برم برا اینجا پست بیارم

در ظلمات شب دست در دست جنون قدم میزنی و زیر لب شعری میخوانی.دوربینت را در می‌آوری و از سوژه هایی ناواضح عکس می‌اندازی. نسیم را لای انگشتانت ذخیره می‌کنی و ریه هایت را از هوای روبه پاییزی پر می‌کنی.به دنبال چه هستی؟ نمیدانم فقط میدانم دوست داری این لحاظات را کش بدهی و ساعت ها به همین روال ادامه دهی. اما این لحاظات به پایان میرسد و گوهر درون قلبت که شروع به درخشیدن کرده بود را خاموش میکنند و حسرت تکرار همچین لحظاتی را بر دلت میگذارند. اما مشکلی نیست؛ لااقل باز هم تو را اینگونه می‌دیدم.. _ از روحی که همیشه پیش او ست

برا نواست . برا من نیس