زیر اون تپه برفی که کنار گرگ سفیده ، خاکستری خوابیده.... ‌

هر آنچه که دیگر نیست ، تمام آنچه که هست را برایت زهر می‌کند...

میشود شعر خواند ؛ و حقیقت زندگی را چون هنر پیشه ای کهنه ... نشسته در پشت پردهٔ نمایش شعر ، به فراموشی سپرد . و شعر چون هنر پیشه ای ماهر ، می گوید و می خواند و حرکت میکند و تو ... چون بیننده ای شیفته ... فراموش میکنی که دقیقه ای پیش در تماشای نمایش زندگی بودی.

بیاید تظاهر کنیم من هشتاد درصد کتاب با گرگ‌ها رو نخوندم و شمام ا چیزی خبر ندارید. رواله؟!