یه وقت‌هایی هست که بعد از چند ساعت گوشی‌گردی، وقتی صفحه رو خاموش می‌کنی و اتاق ساکت می‌شه، یهو سنگینیِ زمان رو روی شونه‌هات حس می‌کنی. این حسِ تهی بودن بدترین نوعِ خالی بودنِ. انگار کلی تصویر و اطلاعات ریختی توی ذهنت، ولی هیچی توش نمونده‌. دلم می‌خواست اون زمان رو با چیزی پر می‌کردم که ردی از خودش باقی بذاره. یه خطِ نقاشی، یه صفحه‌ی کتاب، یا حتی یه آشپزی و یا هرچیزی که واقعی باشه. بزرگترین دردم این نیست که چرا تنبلی کردم؛ دردم اینه که دارم عادت می‌کنم به این بی‌حسی. دارم عادت می‌کنم که فقط تماشاگرِ زندگی باشم تا اینکه انجامش بدم. امشب، فقط امشب، می‌خوام این چرخه رو بشکنم. نه برای اینکه بقیه چی‌کار می‌کنن، نه برای اینکه باید مفید باشم… فقط برای اینکه دلم می‌خواد وقتی شب می‌خوابم، از خودم راضی باشم. نه به خاطرِ کارهایِ بزرگی که کردم، فقط به خاطرِ اینکه یه قدمِ کوچیک برداشتم که بهم یادآوری کنه که زنده‌م. #blue

تنها کسی که بهش میرسه شعار زن، زندگی، آزادی بده محمدرسول‌اللهِ که با بعثتش دیگه هیچ دختری زنده به گور نشد . عیدتون مبارک باشه :)

عججحببب جمله ای بود حاجی

"شما به من وایب گروه کورتیس میدین!💘" 𝘍𝘰𝘳 𝘮𝘺 𝘥𝘦𝘢𝘳 反芻 ᴹʸ ˡⁱᵗᵗˡᵉ ᶜʰᵃⁿⁿᵉˡ

وای وای وایییییایایس۸اسسسخبسببجیییهیمپ

مرسییییممنونن😭😭😭

https://eitaa.com/nashenas_app/app?startapp=link_1o6x2hg&btn=حرف.ها.ی.پودینگیای.عزیزمن بزرگ‌ترین ترستون تو زندگیتون چیه؟

★