این متن از نمایشنامه شب هزار و یکم اثر جاودانه بهرام بیضایی بی‌نظیره: «خرد تا به زنان می‌رسد، نامش مکر می‌شود و مکر تا به مردان می‌رسد نام عقل می‌گیرد. درخواست توجه به زنان می‌رسد، نامش حسادت می‌شود و حسادت تا به مردان می‌رسد، می‌شود غیرت!»

اگه حتی منم توی ذهنت لبه پرتگاهم، بیا دست همو بگیریم و توی صورت پرتگاه قهقهه بزنیم و بهش بگیم ما فراتر از دوتا دوست خوبیم؛ مغزهای ما به هم وصله، ما یک روحیم در دو بدن. و عمرا بتونیم اینجا سقوط کنیم، چون از همین الان با شیطان حرفشو زدیم که وقتی مردیم اون عاقدمون برای تجدید عقد باشه. اگه بزنیم زیر حرفمون تا ابد نفرین میشیم! و بعدش یه خودکار پرت کنیم پایین و به افتادنش قهقهه بزنیم، و سرخوش از اونجا دور بشیم.

ارام نمیتونم بفرستمش برات پس خودت اینارو بفهم

وای منو ارام از تلپاتی گذشتیم،بعضی شبا بیدلیل احساس ناراحتی میکردم و وقتی باهاش حرف میزدم میگفت؛فلان شب به این دلیل ناراحت بودم.(اون ی شهر دیگه‌س) ی شب(ساعت۱)داشتم به اسم ینفر فکرمیکردمو حدس زدم که از چه قومیه و فرداش ارام بهم گفت؛دیشب ساعت ۱ استوری دختررو دیدم گفت از فلان قومه(اون توی اینستا فالوش داشت و من توی یوتیوب) هردومون توی یک موقع از روز زمین میخوریم،یک ناحیه زخم یا کبود میشه،توی دو مکان یک حرف رو میزنیم و... کار ما از تلپاتی گذشته،عملا یک روح در دو بدنیم

ناز>

بعضی روزا یهو برام سوال میشه که چیشد که باهم دوست شدیم بعد یادم میاد دخترخالمه

آدمایی که به سلایق بقیه توهین میکنند کاش بمیرن...متنفرم از فانی ها به خصوص این مدلی هاشون آملیا نمی‌دونم وقتی این پیامو دوباره تو دیلیت مرور میکنی یادت هست چجوری قلبت درد اومد یا نه ولی از همینجا اعلام میکنم دستم به همچین آدمی برسه...میزنم می‌کشمش بی شوخی فقط می‌کشمش